Tag: nacht

Lambertuskerk kerk in Buren vanaf de Hoge Kornseweg gezien bij nacht.

sloote-buren-nacht-sterrenhemel-15-mei-2015

Donker, zo donker, op mijn fiets vanuit Erichem naar Tiel. Op deze landweggetjes zie je geen verlichting en het lampje wat ik voor net iets meer als een euro gekocht had bij de Action droeg ook niet veel bij tot de zichtbaarheid. Het was wel dat ik nu snap waarom die witte streepjes op de weg staan anders zie je echt helemaal geen donder.

De kikkers waren wel druk in de weer kon ik horen, ze overstemden de duisternis luid en duidelijk, en ik was de vreemdeling die in het donker naar de stad kwam; het verhaal binnen kwam lopen zoals in Zola’s Germinal. Eigenlijk heb je er geen weet van hier in de stad; hoe gitzwart de nacht nog kan zijn, zo donker dat je echt niets om je heen herkent.

Toen ik op de kruising Hoge Kornseweg kwam kon ik mij maar moeilijk oriënteren; afgelopen winter had ik een foto gemaakt met op de achtergrond de kerk te Erichemm en op de voorgrond het slootje, maar nu lag het slootje de hele andere kant uit en het bleek al snel dat ik eigenlijk in de war was, want ik kon wel een foto maken van de Lambertuskerk in Buren met op de voorgrond en soort watergras in de sloot.

De lucht was mooi met een lange camera sluitertijd, helaas was er niets van te zien in de werkelijkheid, behalve dan de kil aan de hemel staande satelliet; als die van de NSA zou zijn weet ik zeker dat ze mij 5 tot 10 minuten kwijt zijn geweest in dit labyrint van landweggetjes gevuld met voor mij bijna te tastbaar donker.

Prins Willem-Alexanderbrug in het blauwe uur gezien met enkele gedachten.

De Prins Willem-Alexanderbrug ongeveer een half uur nadat de zon is ondergegaan, het avondrood gloeit nog wat na in het diepe blauw van de aankomende nacht die niet kan verhullen dat de sterren al - als zouden zij klaar voor voorstelling nummer zoveel en zoveel – hun plek hebben ingenomen in de niet op de lens te vangen grootheid van de ruimte. Een auto raast voorbij, het krakende geluid van een uitlaat, van de wind, van zijn achter verlichting die als een mes door het beeld snijdt en eigenlijk niet kan voorkomen dat de wond binnen enkele seconden geheeld zal zijn waarna de brug telkens weer in zijn zonderlinge stilte vervalt en ik me er niet aan kan onttrekken mij heel klein en nietig te voelen tussen de grote betonnen staturen die zonder betekenis anders dan een technisch verhaal – ondanks zichzelf – mythische bouwwerken voor een avond tussen de sterren worden.
De Prins Willem-Alexanderbrug ongeveer een half uur nadat de zon is ondergegaan, het avondrood gloeit nog wat na in het diepe blauw van de aankomende nacht die niet kan verhullen dat de sterren al – als zouden zij klaar voor aanvang van voorstelling nummer zoveel en zoveel – hun plek hebben ingenomen in de niet op de lens te vangen grootheid van de ruimte.

Een auto raast voorbij, het krakende geluid van een uitlaat, van de wind, van zijn achter verlichting die als een mes door het beeld snijdt en eigenlijk niet kan voorkomen dat de wond binnen enkele seconden geheeld zal zijn waarna de brug telkens weer in zijn zonderlinge stilte vervalt en ik me er niet aan kan onttrekken mij heel klein en nietig te voelen tussen de grote betonnen staturen die zonder betekenis anders dan een technisch verhaal – ondanks zichzelf – mythische bouwwerken voor een avond tussen de sterren worden.

Bootje langs de Linge met kersenbloesem erachter in Zoelen bij nacht.

In het donker ziet de wereld er erg onduidelijk uit en het is daardoor best wel een beetje op de tast zoeken om het beeld scherp te krijgen. Het wordt net als in de klassieke fotografie een spel van belichten op de juiste plekken met in dit geval een zaklampje. Dit tot schrik van de bewoners van het huisje aan de Linge die wellicht dachten dat ik bij hen naar binnen scheen en mij begonnen terug te antwoorden met flitslichten. Helaas voor hen, zou ik toch wel graag de foto maken dus bleef toch even ervoor staan.
In het donker ziet de wereld er erg onduidelijk uit en het is daardoor best wel een beetje op de tast zoeken om het beeld scherp te krijgen. Het wordt net als in de klassieke fotografie een spel van belichten op de juiste plekken met in dit geval een zaklampje. Dit tot schrik van de bewoners van het huisje aan de Linge die wellicht dachten dat ik bij hen naar binnen scheen en mij begonnen terug te antwoorden met flitslichten. Helaas voor hen, zou ik toch wel graag de foto maken dus bleef toch even ervoor staan.