Tag: wind

Luierende kat langs de Gracht in Tiel, voorjaar 2016.

stadsgracht-tiel-kat-sint-maartenskerk

De wind blies gemeen kil tegen je aan deze verder zonnige voorjaarsdag. Het gevoel dat de lente er aan komt zwermt om de fruitbomen en de bloemen in de knop heen. Her en der zie je al voorzichtig een tulp uit de grond komen, en het is nog even wachten op de bloesem.

Langs de gracht in Tiel zie je de Sint-Maartenskerk al mooi in het voorjaarslicht staan, een kat ligt luierend op de stenen langs de stadsgracht, net buiten de schaduw van een auto te genieten van de zon. Als nu de wind nog zou gaan liggen zou het werkelijk een prachtig voorjaar worden.

Klaproosje in de wind tussen het stenen trottoir.

Eigenlijk wilde ik vanavond nog naar de open dag bij Daalderop, het was helaas al bijna 19:30, dus dan zou ik om kwart voor 8 daar zijn, en de open dag duurde tot 20:00, waardoor ik halverwege maar besloot om, om te keren. Toen ik over het fietspad langs de Laan van Westroijen kwam zag ik uit een ooghoek een klaproosje dapper boven de stenen tegels uitsteken.<br /><br /> In eerste instantie fietste ik door maar bedacht mij toch…kreeg een beeld voor mijn ogen van het patroon dat de stoeptegels zouden vormen en de rode klaproos die neergedrukt wordt door de wind en toch telkens weer opveert en zich staande weet te houden boven de tegels. <br /><br />Na veel gepriegel toch deze foto kunnen maken, de wind was zo hard dat de camera door de invallende schemering net niet genoeg tijd had om scherp af te drukken zonder in een te hoge iso waarde te komen. <br /><br />Het leuke dromerige effect en vooral de sterke klaproos die zich door de stenen spleet heen murwde en toch overleeft vond ik erg leuk.
Eigenlijk wilde ik vanavond nog naar de open dag bij Daalderop, het was helaas al bijna 19:30, dus dan zou ik om kwart voor 8 daar zijn, en de open dag duurde tot 20:00, waardoor ik halverwege maar besloot om, om te keren. Toen ik over het fietspad langs de Laan van Westroijen kwam zag ik uit een ooghoek een klaproosje dapper boven de stenen tegels uitsteken.

In eerste instantie fietste ik door maar bedacht mij toch…kreeg een beeld voor mijn ogen van het patroon dat de stoeptegels zouden vormen en de rode klaproos die neergedrukt wordt door de wind en toch telkens weer opveert en zich staande weet te houden boven de tegels.

Na veel gepriegel toch deze foto kunnen maken, de wind was zo hard dat de camera door de invallende schemering net niet genoeg tijd had om scherp af te drukken zonder in een te hoge iso waarde te komen.

Het leuke dromerige effect en vooral de sterke klaproos die zich door de stenen spleet heen murwde en toch overleeft vond ik erg leuk.

Terwijl de wind zijn best doet om als dagwinnaar over de velden langs de Waal te vliegen blijft de oever kalm.

Terwijl de wind zijn best doet om als dagwinnaar uit de strijd te komen blijft het water aan de oever kalm, het riet is nog kort en zonder pluim terwijl het hogere gras in de wind tot een okergele smeltkroes van gouden tinten overgaat. Het gras wordt al groener en het voorjaar laat niet lang meer op zich wachten. Een blauwe lucht wordt geflankeerd door enkele grijswitte wolken; het is zowaar schilderachtig hoe zijdezacht het water zich weerhoudt tot de mannelijke wind die als overheerser met zijn samengebalde windvlagen als vuisten met volle stootkracht zonder directe vijand in de open velden huishoudt. Een moment verderop aan de Waal zal zich een ander tafereel afspelen; daar zullen de golven zich maar al te graag in laten met de wind, het water klettert over de stenen; en het mos zal zich openstellen om een vastere positie op de stenen in te nemen. Wat een vlucht in de wind; teder en zijdezacht, hard en onbekommerd lief; voor vandaag is uitwaaien genoeg.
Terwijl de wind zijn best doet om als dag winnaar uit de strijd te komen blijft het water aan de oever kalm, het riet is nog kort en zonder pluim terwijl het hogere gras in de wind tot een okergele smeltkroes van gouden tinten overgaat. Het gras wordt al groener en het voorjaar laat niet lang meer op zich wachten. Een blauwe lucht wordt geflankeerd door enkele grijswitte wolken; het is zowaar schilderachtig hoe zijdezacht het water zich weerhoudt tot de mannelijke wind die als overheerser met zijn samengebalde windvlagen als vuisten met volle stootkracht zonder directe vijand in de open velden huishoudt. Een moment verderop aan de Waal zal zich een ander tafereel afspelen; daar zullen de golven zich maar al te graag in laten met de wind, het water klettert over de stenen; en het mos zal zich openstellen om een vastere positie op de basaltblokken in te nemen. Wat een vlucht in de wind; teder en zijdezacht, hard en onbekommerd lief; voor vandaag is uitwaaien genoeg.

Rimpelig slootje en de voortkabbelende rook van een schoorsteen langs de Esterweg in est.

De wind vaarde mij tegemoet toen ik over de Esterweg een kortere weg naar Waardenburg nam (die ondanks dat ik een paar keer op mij tablet onderweg had gekeken toch weer de langere versie bleek te zijn). Zo gaan die dingen. Een schoorsteen blies de rook achter mij langs weg, de sloot was niet echt heel stil; een beetje rimpelig en in het licht schitterend zoals ik dat ook heb als ik uit bad kom en er lang in heb gelegen…de zeldzame keren dat ik op zondag met een boek zohaast wel in slaap vallen als poedelend. De weilanden zijn saai, de mensen die erin ontbreken een gemis, maar de natuur die er zijn jaargetijden over heen uitspreid als een picknick laken maken het geweldig hier op de fiets te vertoeven.
De wind vaarde mij tegemoet toen ik over de Esterweg een kortere weg naar Waardenburg nam (die ondanks dat ik een paar keer op mij tablet onderweg had gekeken toch weer de langere versie bleek te zijn). Zo gaan die dingen. Een schoorsteen blies de rook achter mij langs weg, de sloot was niet echt heel stil; een beetje rimpelig en in het licht schitterend zoals mijn vingers dat ook hebben als ik uit bad kom en er lang in heb gelegen…de zeldzame keren dat ik op zondag met een boek zohaast wel in slaap kan vallen als mijn armen de pogingen om het boek droog te houden beginnen op te geven. De weilanden zijn saai, de mensen die erin ontbreken een gemis, maar de natuur die er zijn jaargetijden over heen uitspreid als een picknicklaken maken het geweldig hier op de fiets te vertoeven.