Vergeten pop als stukje verleden bij een te slopen boerderij langs de Bredesteeg in Echteld.

Wederom wordt een boerderij gesloopt langs de Bredesteeg in Echteld om plaats te maken voor bedrijventerrein Medel. Hoewel de verboden toegang bordjes meer dan duidelijk aanwezig waren kon ik mij er toch niet van weerhouden om even binnen te kijken om een serie foto’s hiervan te maken.  In een van de schuren zag ik deze pop liggen, verdrietig; achtergelaten met haar haren door de waar en lege blikjes, stukken hout en een vergeeld tapijt om haar heen. Toen ik haar buiten op deze stoel zette en achter haar het kleine kinderwagentje van rotan zette bekroop mij past echt heel erg het gevoel van een vergeten verleden.  Een gisteren en een eergisteren op deze boerderij. Een boerderij met 100 jaar geschiedenis, een voor eeuwig veranderend landschap, de zonsopkomst met het loeien van de koeien, het kraaien van de haan, het ijs van de winter en de in je neus wroetende landgeurtjes van de warme zomerdagen. De oorlogsdagen van een eerste en een tweede wereldoorlog, grote gebeurtenissen die als vergeten golven in een zee nooit de weilanden overspoeld hebben om de gedachten van de bewoners te bereiken. De tijd van knisperend haardvuur en samenzang is voorbij, de grote hoge gevels zullen weldra deze straat omsluiten; het is toekomstmuziek die je vastgrijpt.Het simpele geluk van spelende kinderen; een in de lucht zwevende pop wiens beentjes dralen op de zachte wind zullen altijd wel blijven bestaan – misschien in de vorm van een app. Het mooie is dat er vandaag en morgen is om te mijmeren over weleer en hier dankbaar voor te mogen en kunnen zijn.
Wederom wordt een boerderij gesloopt langs de Bredesteeg in Echteld om plaats te maken voor bedrijventerrein Medel. Hoewel de verboden toegang bordjes meer dan duidelijk aanwezig waren kon ik mij er toch niet van weerhouden om even binnen te kijken om een serie foto’s hiervan te maken.

In een van de schuren zag ik deze pop liggen, verdrietig; achtergelaten met haar haren door de war en lege blikjes, stukken hout en een vergeeld tapijt om haar heen. Toen ik haar buiten op deze stoel zette en achter haar het kleine kinderwagentje van rotan zette bekroop mij past echt heel erg het gevoel van een vergeten verleden. Een gisteren en een eergisteren op deze boerderij.

Een boerderij met 100 jaar geschiedenis, een voor eeuwig veranderend landschap, de zonsopkomst met het loeien van de koeien, het kraaien van de haan, het ijs van de winter en de in je neus wroetende landgeurtjes van de warme zomerdagen.

De oorlogsdagen van een eerste en een tweede wereldoorlog, grote gebeurtenissen die als vergeten golven in een zee nooit de weilanden overspoeld hebben om de gedachten van de bewoners te bereiken. De tijd van knisperend haardvuur en samenzang is voorbij, de grote hoge gevels zullen weldra deze straat omsluiten; het is toekomstmuziek die je vastgrijpt.

Het simpele geluk van spelende kinderen; een in de lucht zwevende pop wiens beentjes dralen op de zachte wind zullen altijd wel blijven bestaan – misschien in de vorm van een app. Het mooie is dat er vandaag en morgen is om te mijmeren over weleer en hier dankbaar voor te mogen en kunnen zijn.
 


Facebook Tweet


Meer foto's uit Tiel