Zelfs de zonnebloem sluit haar ogen voor de regen.

zonnebloem-regen-jan-van-leeuwenstraat-tiel

 

Als in een klein wolkje van tijdelijke sluimering, alvorens de herfst – bepakt en zelfs wat geïrriteerd, als een kind dat net ontwaakt wordt, tegen zijn niet aan gewetensbezwaren onderhevige kleine doch sterke wil, na zijn slaap van ruim 3 seizoenen – aan de klink van de reeds bladerloos geslagen houten deur morrelt, wrijven de liefelijke bloemblaadjes van de zonnebloem in de nog zoete zomerwind tegen elkaar aan.

De lichte zon, de gele cirkel van leven die voor de bijen en wespen een blinkende vol etenswaar uitgestalde etalage is, heeft zich even uit het zicht teruggetrokken. Op de achtergrond is de kapel stil, in de schaduw; zelfs het blauw is donker, het groen tintelt minder intens en de regen klettert om mij heen.

Geforceerd, als een ellenlange cadens betast en weerklinkt met iedere druppel een inzet naar een verrassend einde.. “kom je naar mij? – met een korte onderbreking van twijfel gefluisterd door het verraderlijke volwassen bewustzijn dat op de loer ligt bij het doen van uitspraken naar niet tot terug antwoorden in staat zijnde…voor mij toch wel resonerende werkelijkheden – kom je terug lieve zon?”.


Facebook Tweet


Meer foto's uit Tiel