Regenlucht boven de Hogeweidseweg in Tiel

straatbeeld-tiel-hogeweidseweg-hogestraat

Terwijl de stratenmakers net klaar zijn aan de Hogeweidseweg in Tiel, pakken de wolken zich weer samen om het zand dat nog over de stenen rond zwerft te omarmen met haar druppels water zodat de stenen steeds vaster verankerd in het wegdek komen te liggen.

Een auto met caravan staat klaar om te vertrekken richting plaatsen waar de zon al wel zijn doorgang heeft weten te vinden, komende week wordt het lekkerder zomer weer.

De zon zal zich vaker laten zien, de wind afnemen en het gevoel dat het begin augustus is – en niet eind oktober zoals gisteren toen ik de capuchon maar over mijn hoofd trok en wenste dat ik mijn handschoenen bij mij had omdat het behoorlijk hard neervallende regenwater kil neer kletterde op mijn handen die door het koude vocht zelfs een beetje rood kleurden.

Appels, dreiging en de Betuwe, Groenedijk Tiel.

De zo mooie Betuwe met haar prachtige fruit, de kersen, peren, appels en meer. Het is prachtig om er foto’s van te maken. Gisteren ging ik op pad met mijn nieuwe flitser om de mooie regendruppels op de al rood kleurende appels langs de Groenedijk, richting Zoelen vast te leggen.

Dit kende echter een abrupt einde toen een gebrekkig Nederlands/Engels sprekende meneer mij onder flinke dwang en dreiging dwong om de foto’s te verwijderen van de camera, omdat ik niet gevraagd had om onderstaande foto van enkele bomen met de mooie wolk op de achtergrond – teruggevonden via schijfrecovery – te maken. De dreiging ging zelfs zo ver dat hij alle andere foto’s op mijn kaartje wilde inspecteren. Ik dacht er dan ook na over om aangifte van bedreiging te doen.

Voor het moment veranderde het mijn beeld van de mooie gastvrije Betuwe wel even, vroeger was er een tijd dan men trots op het fruit was, nu kwam het op mij eerder over als wat hebben boeren toch allemaal te verbergen; heeft zo iemand instructie gekregen van de boer om gewelddadig te worden tegen mensen die in de buurt van de boomgaard komen?

Gelukkig was er verderop een mooi plekje waar ik de peren al wel kon vastleggen samen met de macro lens en rustig de flitser kon proberen, en ik zal proberen om het voorval snel te vergeten hoewel het wel een wat beangstigende stempel drukt op mijn beeld van de het mooie rustige straatje richting Zoelen.

appelboomgaard-groenedijk-tiel-zoelen

Slootje langs Kasteel Wijenburg in de zon.

sloot-zon-echteld-kasteel-wijenburg

In de wind bewegen de takken en de bosjes bladeren die eraan hangen dapper heen en weer, de stroming in het slootje is nauwelijks merkbaar teer en toch waakzaam aanwezig, en is eigenlijk niet meer dan een doorgeefluik voor de reflecties van de kleine en grotere bomen rondom de sloot geworden.

Het tafereel van de zon die achter de bomen weer doorbreekt wordt bijna als een schilderij, dat de natuur toch zoveel schakeringen van niet te benoemen verf in haar scheppende penseelstreken kan leggen is verbluffend en komt naar mijn idee het vaakst naar voren in het onbeduidende kleinschalige als slootjes, struiken en andere losse deeltjes tussen het bewoonde en onbewoonde gebied.

Kasteel Wijenburg te Echteld met de slotgracht.

kasteel-wijenburg-echteld-slotgracht

Verborgen tussen de bomen staat het prachtige Kasteel Wijenburg. Gelegen in Echteld en vanuit de kasteeltuin kijk je uit op het mooie kerkje van Echteld en de fruitbomen op de omliggende velden. Kasteel Wijenburg werd in de 12e eeuw gebouwd en laat in de 13e eeuw (1271) kwam het kasteel in handen van de familie Van Wijhe, die generatie op generatie bijna 500 jaar bewoonden.

Het kasteel kent een roerige geschiedenis, maar is in de loop der jaren zoals te voelen is – veilig omringt door de bomen duidelijk tot rust gekomen. Nu vinden vele trouwerijen plaats op het kasteel en net nadat ik deze foto had gemaakt kwam er al weer een stelletje de tuin in lopen samen met de fotograaf en zijn zoomlens die totaal ongeschikt is voor dit soort fotografie maar er altijd indrukwekkend pro uit ziet.

Paard en veulen tussen de bomen in Zoelen.

De paarden net voorbij de Beldert in Zoelen hebben een fijn plekje tussen de bomen gevonden terwijl de lucht steeds dreigender samenpakt om weldra de omgeving te vervullen met het nodige water wat diezelfde bomen die hoog boven de paarden met hun bladeren wuiven als overwinnaars van de zaterdagse zomerstorm hogelijk kunnen waarderen.

Het inmiddels al de kenmerken van moeder paard vertonende veulen pikt af en toe wat melk weg bij moeders, zie ik ondanks de donkere schaduwen die over hen beiden heen vallen in het donker tussen de bomen. Het veulen heeft al het statige en tegelijkertijd nog het wat aandoenlijke karakter om onlogisch voor het moment onstuimig te reageren op de prikkels rondom hem of haar heen.

Het heeft iets magisch, paarden in de bossen: sprookjesachtig.

paarden-regen-zoelen-bos