Sloop fietsbrug Provincialeweg Tiel

Geplaatst op donderdag 27 augustus 2015

sloop-fietsbrug-provincialeweg-tiel

 

Lingebrug over de Linge wordt door Boverhoff gesloopt en zal in delen vervangen worden omdat het stuk brug in de Provincialeweg tussen Tiel en Kerk-Avezaath niet meer voldoet aan deze tijd. De werkzaamheden zullen eind december klaar zijn.

Regenlucht boven de Waal in Beneden-Leeuwen.

Geplaatst op dinsdag 25 augustus 2015

regenluchten-waal-beneden-leeuwen

Het leek wel een zware herfstavond gisteren onderweg van Tiel naar Beneden-Leeuwen; een afstand die ik normaal even tussendoor fiets, maar nu met de harde wind, en de vroege hoosbuien die het komende najaar als reeds voorspellen, was het een hele opgave om de brug over te komen. Tussentijd even stoppen voor de prachtige Hollandse wolkenluchten die we hier in de Betuwe boven de normaal zo druk bevaren Waal ook vaak hebben.

Crew Parade Sail 2015, Amsterdam en sfeerimpressie.

Geplaatst op zondag 23 augustus 2015

diamond-wheel-sail-2015-amsterdam

Sail 2015 begon afgelopen woensdag met de Sail-In, langs de kades stonden heel veel mensen, graag had ik dit ook gezien, echter ik kon alleen op vrijdag. Ik kan ook wel zeggen dat ik echt de hele vrijdag kon, want ik kwam om 12:00 aan met de trein en heb foto’s gemaakt en mijn voeten tot het ontstaan van blaren aan toe kunnen benutten – het was al ruim na 23:00 uur toen ik moest rennen om de trein te halen. Er was dan ook zo veel te bekijken en vooral om vast te (kunnen) leggen.

Toen ik aan de noordzijde het station uit kwam, zag ik al de vele bootjes en in de verte reeds de eerste grote masten van de tall ships opduiken: de drukte, het krioelen van mensen en hun verschillende dikwijls onverstaanbare stemmen, met kinderen, wandelwagens, honden en ik zag zelfs een meneer met een papegaai op zijn schouder, en deze meneer had geen houten been; zelfs geen baard, maar wel een ring in zijn oor.

De laatste keer dat ik hier liep was tien jaar geleden, ook op een vrijdag, het rare is dat de tijd alles veranderd; zat ik toen midden in de problemen, eind augustus zou ik op straat gezet worden en er was geen woonruimte te vinden – het hoeft niet gezegd te worden dat ik mij als net afgestudeerde student in die tijd behoorlijk verdwaast, onsamenhangend als een spin zonder web of om het Sail termen te houden, een schip zonder touwen gevangen voelde, nu ik hier dan met mijn bijna 35 jaar oude maar sterker dan ooit zijnde benen loop, besef ik mij eens te meer hoe alles veranderd, gelukkig kan dit ook ten goede zijn. Het decor veranderd niet, de hekkens, de talrijke mensen en vooral de fijne sfeer van in een grote stad zijn; de stad heeft dan iets ongrijpbaars….er is altijd een plek waar je niet bent, waar iets is; waar veel gebeurd en in het afvinken van de tikken, schiet het als stofdeeltjes verborgen buiten het zonlicht aan je voorbij.

Rond 14:00 uur begon het verzamelen voor de crew parade, sommigen bemanningsleden waren al druk bezig om een “acte de presence” te geven door met hun trompet geschal het pluimage te verleiden om mee te bewegen, te zingen, armpje zwaaien en vooral de mensen deelgenoot maken van hun verblijf aan vaste wal. Het zou nog tot 15:00 uur duren voordat de hele stoet vertrok.

Strak in hun uniform stond de crew van het schip Sagres uit Portugal al geruime tijd klaar om te vertrekken, toen het sein voor vertrek uiteindelijk wat rommelig kwam door met zwaailichten voorbij trekkende agenten die telkens even omkeken om te zien, of het vertrek door hun ingezet daadwerkelijk nagevolgd werd. De parade was een mooie mengeling tussen de statische power en georganiseerdheid van bijv. de Tarangini uit India, wiens crew als goed geoliede tandwielen zonder enige knars of verdwaalde kraak in elkaar overliepen en gewaag toonden van de enorme noodzakelijke discipline om maanden achtereen bij elkaar op de lip te zitten en om nogmaals het tandwiel aan te halen als een soort doos vol kleine deeltjes samen de hele boot bestuurbaar te houden.

De bemanning van de Stad Amsterdam toonde zich wat losser – de vrolijke accordeon bestiert door een meneer in boerenkiel en uiteraard zijn voeten voorzien van gele klompen brachten Hollands Glorie – en het geschal en plezier straalde van de crew af.

Dat gebeurde ook bij de Russische boot, hoewel de mannen en dames er toch wel een stuk meer afgetraind uitzagen. Later, aan het begin van de avond toen ik op de Russische boot een kijkje nam, zag ik de bemanning een beetje rondzwerven, de één druk op een smartphone in een hoek; wat met de knieën opgetrokken tegen het houtwerk – wat er overigens piekfijn schoon en onderhouden uitzag – leunend in deze ietwat lome zomeravond houding, weggezakt voor het moment; terwijl andere bemanningsleden in gebroken Engels een praatje maakten met enkele van de talrijke bezoekers, die bijkans een nog meer gebroken Engels accent hadden, dan dat wij Nederlanders dat kunnen uit prevelen met onze eigen vaak voor vol aangeziene houtje touwtje Engels. Helaas voor mij weet ik niet anders dan dat een boot vaart (of hij vaart niet) – de techniek is mij een puzzel als een labyrint zonder uitgang.

Het zal voor de crew vast heerlijk zijn om even van het hectische zeeleven weg te zijn, en vaste voet aan land te kunnen zetten – ik hoorde dat de boot uit Australië na het vertrek uit Amsterdam, pas rond de kerst weer zal aankomen in zijn thuishaven.

Natuurlijk was het ook heel gaaf om de groep doedelzak bespelende mensen te zien: het Saendistrict Pipes & Drums uit Assen Delft stond er op de grote trommel, en de piratenbemanning van de “La Grace” uit Tsjechië, en vervolgens ook nog vlak voor mijn neus een grote grouphug voor de verkeersregelaar door de bemanning van de “Alexander von Humboldt” uit Duitsland, die uitgedost waren in gifgroene kikkerpakken, en dito groene pruiken, één van hen droeg zelfs een miniatuur versie van de boot mee, met bretels over zijn schouders; als zou hij een reuze lederhosen meetorsen.

Toen de optocht voorbij was, moest ik weer teruglopen naar het Sail terrein; en het begon steeds drukker te worden, het was lang wachten bij de tall ships, en onderweg was er zoveel anders te zien en beleven, kunst exposities, een dame (of heer) die slapend rijk wenste te worden en daarvoor zichzelf speciaal had uitgedost en toch wel de moeite had genomen om het tweepersoons matras naar buiten te slepen. Eerlijk is eerlijk, de aanblik van de slapende rijke, was beter dan de smaak van de falafel die ik even verderop kocht. Eigenlijk zou falafel alleen nog maar verkocht moeten mogen worden op 3 plekken in de stad (vul de namen zelf maar in), en de rest de deur dicht…er is zoveel slecht hondenvoer falafel te koop.

De eerste brug naar het Javaeiland was deels gedemonteerd; dus het was doorlopen geblazen tot aan de brug richting de Levantkade; het is vreemd voor te stellen dat ik hier wel eens tekenpapier ging kopen en dan op de fiets terug richting de binnenstad ging en niets dan verlaten gekraakte pakhuizen om mij heen zag, en dat nu alles zo gemoderniseerd is. De Jumbo had het slim aangepakt en was om half 10 nog open, waar dan ook lange rijen mensen stonden.

De Telegraaf had een installatie geplaatst waar men op een stoel in de rij kon gaan zitten en vervolgens een eind omhoog gebracht werd door middel van een kraan; het deed me denken aan dat zwevende restaurant, waar mensen op grote hoogte kunnen genieten van hun maaltijd.

Langs de oever van het IJ lag een lange rij skûtsjes naast elkaar en op de oever werd aan kinderen uitgelegd hoe ze speciale zeemansknopen moeten maken. Een van de kinderen lukte het niet, en de lerares vertelde dat ze dan volgend jaar maar weer moest komen, dan zou ze het nogmaals aan haar voordoen, waarop het kind met een wat verlegen maar toch ook schelle kinderstem zei: “over 5 jaar toch?”, Waarna de lerares met een blik keek alsof zij ter plekke na een dag knopen uitleggen zelf voor een ogenblik uit de knoop gehaald werd en met een al lichtelijk door klaas vaak bestrooide stem terug antwoordde: “slimme rakker”, het woord rakker vond ik erg leuk klinken uit haar mond met de Noord-Hollandse, nog Amsterdamser dan Amsterdamse ondertoon van iemand die zeker haar eerste babysteps ergens in Alkmaar gezet zal hebben.

Meer richting het Javaeiland maakte ik nog een tussentijdse stop op het Russische schip, waar – in mijn ogen dan – twee kinderen over het mooiste stuk reling hingen en hun betweterige vader ratelend een eigen waterval ter berde bracht van technische opsommingen over de soorten bootjes die voorbij vaarden. Hij sprak op een droge kucherige toon – zo’n klank die schrapend uit de keel komt, waar lang op geoefend is om nog meer te klinken alsof de stem uit de diepe zee komt en zogenaamd moet klinken als “er over nagedacht”. Een Fanaat of zoals Kooten en de Bie zouden zeggen, een ware Faneut.

Aan het einde van de Javakade heb ik een tijd naar de voorbij trekkende stroom van bootjes zitten kijken: kleine bootjes, speedboten, bootjes met dubbele motoren, grote plezierjachten, zeilschepen, roeibootjes, mensen met kinderen die zwaaiden, de hond snuffelend zoekend naar een boom die er niet is op het dek, Nederlandse vlaggen waar de zon met zijn oranje gloed doorheen gluurde, armen die triomfantelijk de hoogte in geworpen werden met vingerbewegingen als zou men de zon bedanken voor de schitterende dag.

Een even mooie als wel surrealistische gewaarwording deze eeuwig veranderende stoet die voorbij kwam varen. Als je op de kop van het Javeeiland zit krijg je ook die typische 3D ervaring van de view-master stereoscoop kartonnetjes van vroeger..in het linkeroog zie je de nieuwe bootjes al aankomen en in je rechter ooghoek zie je de andere weer verdwijnen, je wordt langzaam bedwelmt door die gemoedelijke stoet.

Toen de zon wat omlaag zakte..via de suncalc app had ik al gezien dat de zon om 20:51 onder zou gaan, besloot ik dat het tijd was om naar het reuzenrad te verkassen; de hoogte in! Met 55 meter een van de hoogste van bakjes voorziene draaiwielen van de Benelux. Het Diamond Wheel reuzenrad. Een ticket kost 6 euro en ik was al lang blij dat ik alleen in een bakje mocht, want stel je voor dat je daar de hoogte in gaat en er net een gezin met 2 kinderen tegenover je komt zitten, dan kan je moeilijk uit het bakje gaan hangen voor die mooie foto.

Het rare is dat ik best wel last van hoogtevrees heb, ik zou nooit in een luchtballon stappen; echter zodra ik door de camera kijk is alle hoogtevrees opgelost en denk ik alleen maar: “waarom kan dat verdomde ding niet nog wat hoger”. Een prachtige uitzicht over de stad krijg je wel voorgeschoteld.

Daarna nog een foto van de kampioenschappen waterfietsen gemaakt, mogelijk gemaakt door de Staatsloterij, en natuurlijk foto’s van de boten bij avond. Helaas had ik geen statief bij me, dus het was een beetje improviseren allemaal, een meneer kwam mij nog helpen omdat hij dacht dat ik het water was gevallen; dat bleek niet nodig, sommige standpunten vereisen nou eenmaal een onconventionele positie d.w.z. als je te lui bent om een statief mee te slepen.

Op de terugweg naar het station; inmiddels laat op de avond, was het nog drukker dan in de middag, je liep bijna letterlijk over de koppen heen. Het vuurwerk zag ik vanaf een afstand; dat maakt ook niet uit, het hoofd zat zowat nog voller door de indrukken als het geheugenkaartje van de camera.

Oude vergeten fauteuil bij de steenfabriek in Maurik.

Geplaatst op donderdag 20 augustus 2015

oude-stoel-steenfabriek-maurik

Buiten op het terrein van de reeds lang gesloten steenfabriek zag ik deze oude fauteuil staan. Eigenlijk nog meer verlaten dan de fabriek op zichzelf. De leegte van deze eens zo drukke plaats langs de Neder-Rijn, voordat de oever op de schop ging en het Eiland van Maurik ontstond wordt bijna pijnlijk tastbaar in zo’n oude uitgeleefde fauteuil. Nu vind ik persoonlijke lege stoelen toch al hele interessante wezens met hun 4 poten die schijnbaar alleen logisch worden zodra iemand er op gaat zitten of wanneer ze gegroepeerd in een groep staan. Eenzame stoelen nodigen niemand uit zo lijkt het verhaal te gaan.

Klaverweide Tiel aan de Wadenoijenlaan.

Geplaatst op donderdag 20 augustus 2015

klaverweide-wadenoijenlaan-tiel

Lang de Wadenoijenlaan staat wooncomplex de Klaverweide. Gebouwd in 1973, het is een aan de ene kant in het niet vallend aanwezig gebouw waar vele senioren wonen en aan de andere juist nu met dit zomerse weer valt het gebouw erg op, zo tussen het groen en de strakblauwe lucht op de achtergrond.