Biografie

2011-2017

 

Fotografie leerde mij, mijn omgeving opnieuw te kennen. De plaatsen rondom mijn stadje Tiel, de Waal waar ik vele jaren eerder als 17 jarige met een potloodje zat te klooien om het water te vangen. Op de fiets kwam ik op plaatsen buiten de stad, het was 2012 en de fotografie had het schilderen overgenomen. Iets wat eigenlijk niet de bedoeling was, maar mij overkwam. Het directe beeld, het vangen van het tastbare moment geeft een heel fijn dynamisch gevoel van op jacht te zijn.

 

Zo is het heerlijk om in opdracht te werken aan series en evenementen. Ik vind het heerlijk om met mijn neus bovenop actuele gebeurtenissen te staan, tussen de mensen te zijn, te leven en dit leven vast te leggen als verhaallijnen van de dag. Zo kom ik in al die omzwervingen toch altijd weer in mijzelf uit; de verhalenverteller die pakt wat hij om zich heen ziet om er mee aan de slag te gaan.

 

Hieronder een aantal van mijn verschillende invalshoeken binnen de fotografie – van persfotografie, naar interieur, landschap en creatieve fotografie.

 

 

 

2017 –

 

Naast de fotografie blijf ik natuurlijk de ooit afgestudeerde kunstenaar die beelden wil maken. Fotografie is mijn favoriete medium bij uitstek door haar veelzijdigheid, echter (digitaal) tekenen en schrijven hebben voor mij veel betekenis naast de fotografie. Hieronder enkele van deze digitale tekeningen (allemaal 2017). Mijn uitgangspunt voor deze tekeningen zijn het idee van een mythologische verhalenwereld waarin gedachten over verbondenheid, samenzijn, mens tot medemens, positief en negatief, hoop en wanorde enz. in symbolen tegen elkaar uitgespeeld worden.
  

 

2005-2011

 

In deze stad waar nauwelijks oog voor kunst is, verloor ik de kunst al snel uit het oog, wat mij wel pijn deed als jongere, iemand met een hoge HBO opleiding die hier te horen krijgt; je moet blijven proberen, dan wordt het misschien wat…pardon? Ik begon te tekenen en schilderen, dit in het verlangen om de beeldende eenzaamheid en het gebrek aan sociale contacten om te zetten in werelden waarin ik mijzelf kon terugtrekken – gedachten tegen elkaar laten uitspelen – een veilige omgeving waarin ik mijn dromen kon uitleven en de negatieve reacties kon vergeten.

 

blue man dream – 2006 – 120×120 cm

Outnumbered man – 2009 – 3 x 70×100 cm

 

 

Bij gebrek aan onderwerpen na 5 jaar lang dagelijks schilderen en tekenen, zonder hier in deze stad een stap verder te komen, terwijl de schilderijen via o.a. eBay en Exto naar alle plaatsen in Nederland en buiten Nederland verscheept werden – als ik wel eens zat te tekenen hier in het Tielse kunstcentrum het Klooster kreeg ik zelfs een officiële waarschuwing thuis gestuurd omdat ik hiermee mijn collega’s tot last was – raakte ik opnieuw geïnteresseerd in fotografie. In eerste instantie vooral als kunst documentatievorm, een middel om persoonlijke “events” vast te leggen.

 

Doordat ik niet buiten mijn directe omgeving durfde te komen waren het vooral de kleinschalige gedachten en ideeën die vastgelegde beeldverhaaltjes voor het moment werden. Een schreeuw, een armzalig eenmansfeest, een lampenkap van ijs, bergen van gouden vuilniszakken, en de droom van een kamer om te slapen, gevuld met poedersuiker als sneeuw..ik wilde een soort cinematische vervreemding creëren, de vervorming van het moment – dat wat mij op de academie al heel erg bezighield, mythologie en overweldiging; wist ik veel dat die poederzooi helemaal vast gaat kleven..

 

 

 

Ooowww No (2010)

 

 

 

 

 

Er ontstonden kleine filmpjes waarin ik tekende of een ander verhaal vertelde. Hoewel zeer afgesloten nog bleek het een weg naar buiten te zijn, een middel om weer onder de mensen te komen. Ik besloot mijn omgeving te verkennen, deze vast te leggen. Hoe ik al jongere alles buiten de stad zocht, leerde ik nu de stad waar ik ben geboren kennen. De stroming van de Waal, de gebouwen, de jaargetijden; het ritme van de dag.

 

1994-2005

 

Geboren te Tiel op 29 augustus 1980 – ruim twee maanden te vroeg – ik wilde vast al graag de wereld om mij heen aanschouwen.. In het Tielse voortgezet onderwijs kwam ik er al snel achter meer met creatieve dingen bezig te willen zijn. Mijn verdere weg in het creatieve landschap verliep dan ook langdradig en vooral kronkelig; ik ging vanuit Tiel richting Arnhem om Grafische techniek te leren, ik wilde zo graag met tekenen bezig zijn, en dit was als net 14 jarige de meest praktische oplossing. Als kind las ik vele soorten stripverhalen en comics en vond het geweldig hoe je in deze werelden gezogen werd en een band kreeg met de fictionele karakters – dat wilde ik ook; beeldverhalen vertalen en mensen daarin meenemen.

 

Na de grafische techniek in Arnhem kwam de Grafische vormgeving aan het Grafisch Lyceum in Utrecht om uiteindelijk begin 2000 de stap te wagen om toelatingsexamen te doen aan de Willem de Kooning academie in Rotterdam en de Amsterdamse Rietveld academie, waar ik beide werd toegelaten. Ik merkte al vrij snel op het Grafisch Lyceum dat dit een weg was waar ik niet verder in kwam, toegepaste commerciële verhalen vertellen over producten en diensten die haaks op de werkelijkheid staan was iets wat ik als jonge activist in die tijd absoluut niet ambieerde als toekomstbeeld. Kan mij het moment dat ik in de kantine van het Grafisch lyceum stond en gebeld werd dat ik was aangenomen als bijzonder talent op de Rietveld academie nog zo nauwkeurig herinneren – wat een geluk, de ontsnapping! Geen stagejaar met afgeknepen gedachten en in lijn lopen, maar een basisjaar op de academie, alsof ik opnieuw geboren werd!

 

Gekozen voor de Rietveld academie vergat ik het schilderen al snel en was veel meer bezig met ruimtelijke objecten en installaties. Fotografie was toen al erg belangrijk voor mij, overal waar ik kwam, liep ik met mijn camera rond om foto’s te maken. Toen ik afstuurde in 2005 en opeens weer in Tiel terecht kwam, viel ik in een diep donker gat. De academiedromen waren vervlogen, het eindexamen was in een rush waar nauwelijks van te genieten was door de stress van het leven in Amsterdam. Wat voelde ik mij klein en in de steek gelaten door het leven van mijn dromen.

 

 

 

 


Wil je na het lezen van mijn achtergrond ergens op reageren of een vraag stellen?