Pieterskerk in Beesd met rode tulpen op de voorgrond in het voorjaar.

Geplaatst op donderdag 16 april 2015

Toen ik door de Middenstraat in Beesd kwam zag ik deze fraaie rode tulpen op de restanten van een oude terp staan (tenminste in mijn herinnering stond dat op het bord tegen de muur, want heb er geen foto van gemaakt). Ik keek even om mij heen of er niet iemand in de gaten zou hebben dat ik van plan was om de muur op de te klimmen om liggend in het gras een foto van de tulpen te maken met op de achtergrond de St. Pieterskerk. <br /><br />Op de muur liep ik al snel in de spotlights van een mevrouw die achter in de tuin zat; die vond het best als ze zelf er maar niet op kwam. De rozen stonden er vers bij; en later begreep ik dat ze gepoot zijn door een inmiddels overleden man. Mooi hoe die nagedachtenis dan zou ontluikend kan voortbestaan. <br /><br />Iets soortgelijk beleefde ik later aan het begin van de avond ook in Deil op het kerkhof aldaar; de oude verweerde stenen stonden er in de rust bij terwijl de magnolia boven de zerken langzaam maar zeker steeds meer van haar frisse witrode voorjaarsblad verliest. Natuur en vergankelijkheid gaan zo begripvol samen met elkaar.

Toen ik door de Middenstraat in Beesd kwam zag ik deze fraaie rode tulpen op de restanten van een oude terp staan (tenminste in mijn herinnering stond dat op het bord tegen de muur, want heb er geen foto van gemaakt). Ik keek even om mij heen of er niet iemand in de gaten zou hebben dat ik van plan was om de muur op de te klimmen om liggend in het gras een foto van de tulpen te maken met op de achtergrond de St. Pieterskerk.

Op de muur liep ik al snel in de spotlights van een mevrouw die achter in de tuin zat; die vond het best als ze zelf er maar niet op kwam. De rozen stonden er vers bij; en later begreep ik dat ze gepoot zijn door een inmiddels overleden man. Mooi hoe die nagedachtenis dan zou ontluikend kan voortbestaan.

Iets soortgelijk beleefde ik later aan het begin van de avond ook in Deil op het kerkhof aldaar; de oude verweerde stenen stonden er in de rust bij terwijl de magnolia boven de zerken langzaam maar zeker steeds meer van haar frisse witrode voorjaarsblad verliest. Natuur en vergankelijkheid gaan zo begripvol samen met elkaar.