Invallen..

Street life, het straatleven van de outcast.

Geplaatst op zaterdag 10 november 2018

Street Life 

Toen ik een tijdje geleden in een schap vol speelgoed beesten, dit nijlpaardje zag met zijn grote open bek dacht ik meteen daar moet wat mee te doen zijn. Het heeft ongeveer twee maanden geduurd voor ik deze foto maakte. Het idee van de verschoppeling, het gedrocht wat niet in de maatschappij past en tegelijkertijd het kinderlijke spraken mij aan. Street life voor de outcast.

Nessie talk

Geplaatst op zaterdag 10 november 2018

 

Nessie Talk

Twee gevonden steeltjes van een paprika langs de Waal; stukken fruit spoelen aan en ik loop er dan even mee rond. Meestal kan ik er niks mee, of juist wel. Vandaag leek ik er niets mee te kunnen – tot ik het steeltje van de paprika zag en moest denken aan de dino Nessie. Al snel had ik nog een paprika steeltje gevonden, en in de schemer werden het in de waterreflectie net 2 Nessies in gesprek met elkaar..

De blaadjes vallen als een boskopje in de herfst.

Geplaatst op maandag 5 november 2018

 

Het blad valt weer van de bomen, kleurig dansen ze over de grond in de wind; de bladeren deden mij aan lippen denken, aan een gezicht – een peinzend hoofd, boskopje..

Proost, twee gevonden flessen en een doorbrekende zon.

Geplaatst op zaterdag 3 november 2018

De zon brak door de wolken heen en ik zag twee gebroken oude flessen liggen op het strand; het was alsof ik moest proosten op het weekend – op de zon – op een hoopvolle terugkeer van warmere dagen.

Geboorte van de lente, in de herfst..

Geplaatst op zondag 21 oktober 2018

Al struinend langs de Waal zag ik tussen de schelpen wat aangespoelde witte eierschalen liggen; ze zagen er zo mooi teer en breekbaar uit in de herfstzon. Ik dacht meteen daar kan ik iets mee, maar ik wist niet precies wat, toen ik na een tijdje wandelen even op de telefoon keek, zag ik uit een ooghoek de margrieten staan en dacht verrek! Dan zijn net spiegeleitjes aan een struik! Een geboorte van de lente in de herfst.

Meteen een foto gemaakt, van een margriet tussen de eierschalen op het strand, maar dit beeld klopte niet…zand is toch een andere wereld? De volgende dag opnieuw de foto gemaakt, op een schaaltje en los op een donkere ondergrond.. Die vind ik toch het meeste geslaagd. Hieronder nog enkele kleine foto’s die het net niet zijn geworden. 🙂

Een zonnebloem in ruste op de trap des tijds.

Geplaatst op vrijdag 19 oktober 2018

Verloren met haar hoofd omlaag gekeerd op de stenen langs de rivier lag de zonnebloem er als een vergeten in staat van ontbinding verkerende herinnering aan de zomer bij. Het seizoen is voorbij en ik kon niet anders dan de zonnebloem oppakken terwijl in mijn hoofd melodramatisch Frank Boeijen zong…Zeg me dat het niet zo is; een verroeste ladder, een trap, laddertje tijd, naar het hiernamaals verzwikt in de eeuwigheid, hing de zonnebloem gesteund op haar laatste eindjes zomer; gereed om nog eenmaal op te kijken en de laatste stralen zonlicht in haar vezels te laten doordringen; de trap des tijds, tijdvak zonnebloem, kreunende ouderdom – honger naar later of juist eerder – verzetsheld op stutten onderweg naar het thuisfront – een ondergaande zonnebloem.

Een herfstvlinder van kleurende bladeren.

Geplaatst op donderdag 18 oktober 2018

 

Zondag al wandelend door het bos vielen mij de rood en bruin gevlamde bladeren op en het deed mij meteen aan een vlinder denken; wat zou het gaaf zijn om een grote vlinder te maken van kleurend herfstblad. Maandag voor ik naar huis ging dus een tas volgeladen met verschillende soorten bij elkaar gesprokkelde bladeren, om een testje te doen, hoe zo’n vlinder eruit zou zien. Nu wil ik hier nog een grote versie van maken in het bos – op een plek met hopelijk niet te veel wind, om te zien hoe zo’n (bijzondere) herfstvlinder in zijn natuurlijke omgeving er uit zal zien!

Even griezelen met een paprika langs de Waal.

Geplaatst op zaterdag 13 oktober 2018

 

Al wandelend langs het water zag ik opeens deze raar kleurige paprika, een beetje viezig geelgroen glimmend, alsof ie een soort zachte giftige huid had gekregen. Het idee om daar iets mee te doen kwam al snel toen ik enkele grote poten van een krab zag liggen, die konden mooi uit de paprika klimmen alsof ze uit een giftig ei komen kruipen.

Een vrolijke eenpoot van twee gevonden stukken steen langs de Waal.

Geplaatst op dinsdag 9 oktober 2018

 

Een klein stukje steen waar ik meteen vrolijk van werd, een stukje steen als ene vogelpoot; nu nog een lijfje vinden, de steen die er boven op staat zag ik een tijdje later, en wilde hem eigenlijk heel anders plaatsen, maar dat lukt niet om te balanceren. En ineens zag ik de vrolijke lachebek erin die met zijn snoet vooruit lijkt te wippen door het landschap. Vanuit het niets náár een iets!

Een draakje langs de Waal op een zonnige herfstdag.

Geplaatst op zondag 7 oktober 2018

 

Al struinend langs de Waal kom ik vaak spullen tegen waar je heel veel mee kan, tenminste dat wil zeggen zodra mijn hoofd daarvoor open staat. Soms loop je als in een luchtzak stap voor stap vooruit en op andere momenten vallen mij zelfs de vormen van de stenen op. Ik zag het stuk ijzer liggen en dacht da’s een leuke vriendelijke kop. Daarna kwam ik de passende stukken basalt tegen op de kop een nek te geven, en voor ik het wist, zat ik samen met een draakje naast me langs de rivier.

Schelpen gesprekken langs de Waal.

Geplaatst op woensdag 5 september 2018

Praten En Luisteren Langs De Waal Schelpen Kunst

 

Vooral de kleine anekdotische momenten blijven hangen langs de Waal, het zachte geroezemoes van een kleine uit het oog ontstane wereld. Vogels laten de schelpen vallen, of ze breken tussen de basaltblokken als het water tegen de stenen golft. In de schelpen zijn soms allerlei vormen te zien; de linkerschelp viel mij als eerste op, en ik dacht meteen aan een gesprek tussen schelpen. Ik nam de schelp dus mee in mijn zak, in de hoop nog een “passende” schelp tegen te komen.

Op de terugweg langs de Waal vond ik de vrolijke goedlachse schelp aan de rechterkant, en na veel gepriegel om ze op het houtje te duwen, was het kleine verhaaltje over “een gesprek langs de Waal” compleet.

Vis gevangen in vis langs de Waal.

Geplaatst op dinsdag 4 september 2018

 

 

Oude Vis

 

Struinend over de gedroogde klei in de Kil bij Ophemert vielen mij de vele dode vissen op – de droogte heeft flink toegeslagen dit jaar. Hele stukken van de Kil liggen droog, en je kunt oversteken naar plekken waar je normaliter niet kan komen. Vossenholen komen te voorschijn, en kikkers drentelen om mijn wandelschoen; zij veren op tussen de takjes die onder mijn zolen breken.

Mijn oog viel op de gedroogde vissenkop en de haar omringende graten – ik zag er meteen een beeld bij van de ouderdom; een vis verstrikt in zijn eigen graten, verstrikt in zijn eigen eindige leven – de jaren die zich als een cocon om de vis sluiten, de graten tralies waarin het hoofd als een denderende trein voort wil leven en het lichaam zichzelf langzaam afstoot om ter aarde te keren.

Heftig, maar eigenlijk vooral een esthetische gewaarwording…wat zijn graten mooi in de zon!

Een stenen zeeleeuwtje gespot langs de rivier.

Geplaatst op woensdag 22 augustus 2018

Zeeleeuw Steen Sculptuur Kunst

 

Het is wonderbaarlijk hoe de ogen tussen al die talloze rondzwervende stenen langs de Waal toch in staat zijn om opvallende stenen er uit te pikken. Dit stuk steen deed mij meteen aan een vogel denken, terwijl het de meeste anderen aan een zeeleeuw deed denken, en verrek toen ik er later nogmaals naar keek, dacht ik hé inderdaad! Het is meer een zeeleeuw die op de rots ligt, terwijl de golven in de branding op de rotsen stuk slaan.

Waterkant; een gepeersonaliseerd kunstwerk rondom de Waal.

Geplaatst op dinsdag 21 augustus 2018

Gepeersonaliseerd Tiel Peer Met Kunst Hart Van Tiel

Het is verbazend hoe een kunstwerk kan ontstaan, en vooral hoe deze zijn eigen leven kan gaan leiden. In het kader van Gepeersonaliseerd Tiel ontstaat er een serie peren die van kunst voorzien zijn. Voor mij wilde ik “iets” doen rondom het thema van De Waal. Wat de Waal voor mij betekend; oorspronkelijk ging ik met zand en acrylverf in de weer op de peer; wat niet zo heel goed uitpakte. Het blijft allemaal zo plat als een geplakt plaatje.. Met purschuim kon ik een soort diepzee gevoel krijgen van spelonken waar je tussen kan kijken; waar je in kan verdwalen als kijker en kleine momentjes kunt ontrafelen.

Hierbij werd ik vooral geïnspireerd door de muzikale compositie “Aquarium” van de Franse componist Camille Saint-Saëns; de geluiden lijken die van een langzaam afdalen in de diepte van het water, met verrassende wendingen. Ook had ik in mijn achterhoofd een idee van een klomp klei uit de Waal trekken; alsof je een blok leven aan het water onttrekt – het water sijpelt aan alle kanten tussen de modder door en creëert een soort berglandschapje van groeven en het modderige bruin is opeens heel afwisselend geworden in haar bruin kleurige tinten.

Aan de bovenkant zou een serie foto’s komen van de Tielse skyline; echter dit was al snel onnodig, het zou de hele beweeglijkheid ontkracht hebben, door voor zo’n direct beeld als een foto te gaan; het werd dus een purschuim fruitboom, een fruitboom voor een dromer. De dromer die uitkijkt over de wereld aan de waterkant – zich niet echt gewaar van hetgeen onder hem gebeurd, doch welzeker bewust van de hele belevingswereld die hij in zich opzuigt – waardoor het water mij doet denken aan het onbewuste ontstaan van de kleine beeldende invallen en gedachten als ik dan tegen de avond, in het najaar, terwijl de lucht intens diepblauw kleurt, langs de rivier slenter. De rivier die als aan de Waal geborene door je aderen stroomt.

 

De officiële onthulling van de peren vind plaats op 2 september 2018.

Gepeersonaliseerd Tiel Waterkant Kunstwerk Jean Paulopperman

Zitten op het strand langs de Waal.

Geplaatst op maandag 20 augustus 2018

Strandfiguren Met Achtergelaten Rotzooi Recycling Art

 

Al wandelend langs de Waal vallen de mij de vele aangespoelde spullen op; zo’n afgetrapte stoel heeft een hele eigen vorm, zodra je hem omdraait. Zittend in het zand, met mijn schoenen uit, kijk ik een kwartier naar de stoel; ik draai hem om, en zie een jurk; een aangespoeld stukje hout van een fruitkistje is als een nek met mond, een bijna abstracte weergave van een baadster is geboren!

 

Man met pijp langs de Waal, beeldjes van gevonden spullen.

Geplaatst op woensdag 15 augustus 2018

Beelden Langs De Waal Riverart Openbare Kunst Gelderland

Langzaam ontstaat een kleine serie beeldjes gemaakt langs de Waal, beelden gemaakt van gevonden voorwerpen, bakstenen, stukjes plastic – een aangespoelde schoen – blokjes zwart gevulkaniseerd steen; in de branding van een zich terugtrekkende rivier. Man met pijp, het pijpje lag dobberend in een plasje drijfmodder terwijl het steentje met naar wat mij meteen aan ogen deed denken perfect paste bij een stuk verweerde baksteen wat ik even verderop tussen de talloze “niet” passende stenen zag liggen.

Hier langs de Waal, ooit in een ver verleden voor hele families van jong tot oud het strijdtoneel tussen water en zand om de beste stenen te bakken, zijn de achtergebleven bakstenen de stille ooggetuigen van dit door de tijd verlaten toneel.