Huizen op de dijk bij de Wetlands in Tiel, gemaakt door Cor Litjens in 2007.

Huizen op de dijk bij de Wetlands in Tiel, gemaakt door Cor Litjens in 2007.

Huizen op de dijk bij de Wetlands in Tiel, gemaakt door Cor Litjens in 2007. foto 2

Huizen op de dijk bij de Wetlands in Tiel, gemaakt door Cor Litjens in 2007. foto 3

Huizen op de dijk, een werk in brons gemaakt door de beeldend kunstenaar Cor Litjens in 2007. Het staat markant op de kruising tussen de Ophemertsedijk en de weg naar Passewaay, langs de Wetlands in Tiel. Het mooie aan dit kunstwerk is dat het enerzijds statisch in de ruimte staat en anderzijds zijn er al zeer veel foto’s door evenzoveel mensen van gemaakt.De brug waar de huizen op staan doet mij altijd denken aan een Amerikaanse concept. Een ‘nice picture point’ – een plek in de natuur waar een frame is geplaatst waardoor mensen de ruimte achter dat frame extra zullen waarderen en vast leggen.

Er wordt niet voor niets vaak gezegd “ik sta op een brug in mijn leven’, als zou je een tussenpauze hebben genomen. Een Time-out. Vroeger was dat zou aan het water, men stopte bij het veerhuis, nam wat versnaperingen en trok verder de Waal of een andere rivier over. Boven op de brug heerst eenzaamheid en wat ik zelf vaak merk, het gevoel klein te zijn, simpel, tast en kwetsbaar. Alleen in de wind, het ruizen van de auto’s die je wel zien staan op de brug maar ook ver van je af staan, ze zijn slechts de passanten – letterlijk in een moderne tijd – ver van mij vandaan, met mijn vervoermiddel van weleer De fiets.

Boven op de brug speelt zich het wel en wee van een hele stad af, hoge torens, herkenbaar, maar in schaal vanaf de grond toch moeilijk bereikbaar. De brug verbind plek A en plaats B, land en eiland, water en oever. Vanaf de brug bezie je de omgeving, het land, de kleuren, de patronen, het gemoed van een ademende bestaande wereld.Er wordt niet voor niets vaak gezegd: “ik sta op een brug in mijn leven”, als zou je een tussenpauze hebben genomen. Een Time-out.

Vroeger stopte de tijd even aan het water, men ruste uit bij het Veerhuis, nam wat versnaperingen en trok verder de Waal of een andere rivier over.Boven op de brug heerst een trage eenzaamheid en wat ik zelf vaak merk, het gevoel klein te zijn, simpel en kwetsbaar. Alleen in de wind, het ruizen van de auto’s en inzittenden die je wel zien staan op de brug maar ook ver van je af blijven, ze zijn slechts de passanten – letterlijk in een moderne tijd – ver van mij vandaan, met mijn vervoermiddel van weleer De fiets en de nog tragere looppas – hoe trager de pas – hoe meer je van de omgeving ontvangt.

Ganzen vliegen over, een fietser vlucht voorbij, gehaast op pad in het grauwe najaarsweer. Je merkt dat een andere tijd komt. De brug van Tiel naar Zennewijnen, met zijn ene poot raakt de brug de grond naar Tiel, de andere gaat de andere richting op.De stad op de brug is een beetje verborgen, de stad maakt zich niet druk om hetgeen zich onder haar afspeelt. In brons zou je kunnen zeggen dat het een verborgen stad in de schutkleur van de brug is.Leven we niet allemaal op een brug?

De anonimiteit van het stadse leven, wel allemaal onze warme verlichting aan terwijl wij de wind horen schuren rondom de takken, de muren en de lantaarnpalen die woest heen en weer schudden om als ingebeelde bomen overeind te kunnen blijven staan.

Stenen gevels, dakpannen, herkenbaar is onze huisvesting wel, maar hoeveel zie je nog? Voor mijzelf kijk ik onder deze brug door en zie de bomen en het water, in het begin was het mijn ijkpunt als ik op de fiets terug kwam naar Tiel – dan was ik in Tiel – en zag de mooie Wetlands. Nu fiets ik verder, Ophemert is eigenlijk vlak bij Tiel.

De huizen op de dijk vertellen hun verhaal, versmolten met hun brug waar ze als bij een zandloper die automatisch gedraaid wordt hun dag en nacht ritme van de berg zand aflepelen – is het je wel eens opgevallen, dat een zandloper eigenlijk twee tegengestelde bruggen zijn?