De Wachter door Gerry van der Velden als onderdeel van de vergeten Grebbelinie.

Langs de Rijnbandijk in Kesteren staat het beeld De wachter, gemaakt door Gerry van der Velden. Het in november 2013 geplaatste beeld is onderdeel van het project ‘de vergeten Grebbelinie fort de Spees (Betuwestelling) Betuwelinie wandelroute’. De Wachter is een robuuste boerenvrouw die uitkijkt over de Rijn in de richting van de Grebbeberg. Haar gedachten gaan uit naar de verschrikkingen van de 5 jaar tweede wereldoorlog.

Langs de Rijnbandijk in Kesteren staat het beeld De wachter, gemaakt door Gerry van der Velden. Het in november 2013 geplaatste beeld is onderdeel van het project ‘de vergeten Grebbelinie fort de Spees (Betuwestelling) Betuwelinie wandelroute’. De Wachter is een robuuste boerenvrouw die uitkijkt over de Rijn in de richting van de Grebbeberg. Haar gedachten gaan uit naar de verschrikkingen van de 5 jaar tweede wereldoorlog.

In het landschap staat het beeld bijna als een soort getijdenklok. De zon valt op haar rug, haar gezicht en buste toont donker, als in schaduw van machteloosheid gevangen. In gedachten is ze verzonken, en denk aan alle leed aan de overkant van de Rijn. Zullen de mensen die hier in hun boerderijen woonden naast de schoten ook het geschreeuw en de pijn en de verlaten doodstrijd die zich afspeelde van boom naar boom en tussen greppel en hinderlaag?

In het landschap staat het beeld bijna als een soort getijdenklok. De zon valt op haar rug, haar gezicht en buste toont donker, als in een schaduw van machteloosheid gevangen. In gedachten is ze verzonken, en denkt aan alle leed aan de overkant van de Rijn.Zullen de mensen die hier in hun boerderijen woonden naast de geweerschoten, ook het geschreeuw en de pijn en verlaten doodstrijd die zich afspeelde onder de soldaten die van boom tot boom en tussen greppel en hinderlaag de minuten die nog resteerden van hun leven gevoeld en beleden hebben?
 
 
 

Het gras heeft weer leven, de lucht toon wolken, de tijd heeft als het ware een nieuw kleed aangetrokken wat valt over de aslaag die de jaren 40-45 hebben getrokken over deze grond. Mensen eten een broodje, wandelen met de hond, de vogels vliegen af en aan, het is mooi hoe tijd boven het leven uitgroeit en met haar aanhankelijke evenwicht toch weer stelling neemt voor het zuivere.

Het gras geeft weer leven, de lucht toont zijn wolken, de tijd heeft als het ware een nieuw kleed aangetrokken wat valt over de aslaag die de jaren 40-45 hebben getrokken over deze grond. Mensen eten een broodje, wandelen met de hond, de vogels vliegen af en aan. Het is goed hoe tijd boven het leven uitgroeit en met haar aanhankelijke evenwicht toch weer stelling neemt voor het zuivere.

Gerelateerde berichten: