De zon maakt plaats voor de avond langs de Waal in Wamel.

De zon gaat telkens enkele minuten eerder onder; vandaag zal de zonsondergang een flinke sprong maken als de klok achteruit gezet wordt. Het wordt vroeger donker, en het is genieten van de lange avonden.

 

Hier al wandelend langs de Waal in Wamel zie je de jaargetijden zo lijfelijk voor je; de voorjaarsbloemen zijn ingehaald door de tijd, ondanks enkele bedrieglijke madeliefjes die als bijenkoninginnen zich hebben genesteld, bloemsokkels voor de komende lente – over een half jaar. Hommels, te dik om te kunnen vliegen, zijn toch uit het beeld vervlogen; ‘ja, zelfs de vliegen, muggen en de slakken zijn ingehaald door de herfst, een najaarsbarricade en niemand komt er meer door. In mijn al gedateerde vest dringt de wind wel diep door en hoewel de zon schijnt, is deze slechts flauwwarm met nog frissere vooruitzichten.

 

Koeien staren mij verbaast aan; nieuwsgierige logge knuffelkonten die overdreven schrikken als je ze benaderd – volgens mij zijn ze stuk voor stuk mensgetraumatiseerd. De schepen brommen voorbij, de zon breekt door de wolken; zonneharpen zonder geluid. Snaartheorie maar mijn tijd gaat wel door. De avond komt; een hart van ketting rust op het strand; herinneringen, Tiel daar verderop. Opgegroeid.

 

Waal