Herfstdagen rondom Zoelen en de Linge.

Balancerend op het hekje naast de fruitboomgaard kon ik de bruingekleurde bladeren goed zien, verdwenen appels en peren en de Linge gedraagt zich “najaars”. De zon is erin geslaagd om zichzelf door de wolken te stuwen. Stuwen zoals het water onder haar in de Linge zichzelf ieder seizoen voortploegt.

 

In het Zoelense bos verjoeg ik per ongeluk enkele eenden die een fijne rustplek op een stuk half vergane boomstam hadden gevonden; het zal mijn verbeelding zijn – de paddenstoel verscholen tussen de struik deed me denken aan een zweefmolen zonder karretjes om te doen zweven – zweven tussen herfstzon en regen.

 

Zoelen