eend

Eenden en meeuwen in gevecht om het laatste stukje brood.

Het ijs is al behoorlijk dik, al zou ik er zelf niet snel op stappen, de kou is met haar windvlagen duidelijk aanwezig; de eenden en meeuwen zijn gehypnotiseerd en verstild, de beweging volgt; en een klap op het ijs – voor wie is dat laatste stukje brood.

Kasteel Neerijnen met een lelijk eendje op de voorgrond.

lelijke-eend-kasteel-neerijnen-gemeentehuis

Op de binnenplaats van kasteel Neerijnen zag ik dit lelijke eendje staan. Een mooi nostalgisch plaatje van deze plek waar het gemeente kantoor sinds begin jaren 80 gevestigd is. Vele trouwerijen vinden plaats in deze idyllische omgeving tussen het kasteel Neerijnen uit ongeveer 1600 (gebouwd op de fundamenten van het huis Klingelenburg), en de prachtige onderhouden kasteeltuin met daarnaast de karakteristieke kerk en haar Napelsgele tint die je even ver buiten de Betuwe doet wanen.

Groene eend op de Lekdijk in Beusichem.

groene-eend-lekbandijk-ravenswaaij

Onderweg naar de veerpont in Beusichem passeerde net deze groene eend, net op tijd kon ik de camera pakken om snel een foto van de passerende auto te maken. Samen met de fietsers op de achtergrond vind ik het zo’n leuk zomers sfeertje uitstralen zulke wagens.

Eenden in de mist, een boom in de mist naast het Vrijthof in Tiel.

De sereniteit van het leven, het donkere dragen van de kortere dagen, de tijd die naast het water langzaam ophoudt als het einde van de laatste zandkorrels die met kleine pijntjes en vergeetachtigheid door het beslagen glas van de zandloper glijden en de eenden die de schaduw doorbreken, onbevangen, on-gewaar van richting, van weersinvloeden, van de weg ernaast, van het drama aan de andere kant, van het geluk in het kleine, in het zwart-wit is niets zwart-wit maar subtiel als in de mist, de grijze scherfjes van het ontastbare geschaafd worden.

De sereniteit van het leven, het donkere dragen van de kortere dagen, de tijd die naast het water langzaam ophoudt als het einde van de laatste zandkorrels die met kleine pijntjes en vergeetachtigheid door het beslagen glas van de zandloper glijden en de eenden die de schaduw doorbreken, onbevangen, on-gewaar van richting, van weersinvloeden, van de weg ernaast, van het drama aan de andere kant, van het geluk in het kleine, in het zwart-wit is niets zwart-wit maar subtiel als in de mist, de grijze scherfjes van het ontastbare geschaafd worden.