Droogte rondom het Roodvoet terrein en de verlaten steenfabriek.

Geplaatst op zondag 21 oktober 2018

Eigenlijk was het niet de bedoeling om naar de Roodvoet te gaan maar toen ik de lage waterstand langs het terrein zag, dacht ik meteen, ik kan nu aan het einde van het terrein komen..een plek die ik nog niet eerder gezien heb! Je kunt nu langs het water struinen over het ontstane stukje strand en af en toe moet je door struiken klimmen om verder te komen. Aan het einde zie je dan ineens de Nederrijn, waar ook nog een zeilbootje voorbij kwam! Dan volgt de weg terug, nu alles overwoekerd is met onkruid is dat een hele opgave. Met grote passen zakken de benen steeds tot aan de knieën weg tussen de distels en ander onkruid.

Toen ik het schuurtje zag, wilde ik natuurlijk wel even binnenkijken, want het is al bijna 3 jaar geleden dat ik hier ben geweest. Alles oogt nog meer aangetast door de tand des tijds, echter de jonge struik blijkt goed te zijn gegroeid. Daarna nog de huizen bekeken; het is triest dat er zoveel kapot gemaakt is, en dat er een aantal keer brand gesticht is. Geen wonder dat het terrein met camera’s bewaakt wordt.

De foto’s zijn bewerkt met een dromerige geeloranje zomergloed omdat ik die kleur het beste vond passen bij de verlaten herfstsfeer die er hangt.