Skyline Tiel

Appelpop tent en skyline Tiel vanaf de Sint-Maartenskerk gezien.

Het was voor mij al weer enkele jaren geleden dat ik de Sint-Maartenskerk heb beklommen. In de tijd die er tussen zit is het landschap van Tiel al weer flink veranderd. De bouw van het Zinder complex met de bijbehorende parkeergarage is al weer enige tijd afgerond. Dijkhuizen is verdwenen, er zijn langsdammen in de Waal geplaatst, het pontje Hendrikus is vervangen door de Pomona en er zullen uiteraard nog wel meer verschillen te bespeuren zijn.

Wat het beklimmen van de Sint-Maartenskerk extra leuk maakte was het heldere weer en natuurlijk de Appelpop tent die fier in het landschap staat. De opvallende roze en blauwe lijnen doen je hart sneller kloppen; Appelpop weekend!

Het heldere weer zorgde ervoor dat je heel ver kon kijken, de dom in Utrecht, de brug bij Vianen – de Cuneratoren in Rhenen, de molen in Elst aan de overkant van de Rijn, zendmast in Lobith enz. Prachtig om zo ver van je af te kunnen kijken!

Zinder En Appelpop Tent Skyline Tiel

 

Appelpop Tent Tiel Skyline

 

Appartementencomplex Echteldsedijk Tiel

 

Waal Veerhuis Wamel

 

Waal Vanaf Sint Maartenskerk Skyline Tiel (2)

 

Waal Vanaf Sint Maartenskerk Skyline Tiel (1)

 

Verdugt Tiel

 

Toren Van Der Valk Skyline Tiel

 

Torentje Sint Maartenskerk Tiel

 

Stadsgracht Tiel Van Bovenaf

 

Sluizen Van Tiel Van Bovenaf Gezien

 

Skyline Tiel Waterpoort

 

Kranshof Tiel Skyline

 

Kantongerecht Tiel Skyline

 

Gracht Tiel Singel

 

Skyline Tiel

 

Ziekenhuis Rivierenland Tiel Huizen

 

De Brug Tiel

 

Dominicuskerk Tiel

 

Kijkje richting Tiel vanaf de dijk in Wamel in de sneeuw.

De sneeuw was al spoedig weer verdwenen, helaas voor de een en fijn voor de ander. Hier langs de dijk in Wamel kon je tussen de bomen door, mooi de Sint-Maartenskerk van Tiel zien. Als je een verrekijker hebt kun je ook nog zien op de lichtbalk wat er te doen is bij de Agnietenhof.

De kale bomen met hun bruine basten steken mooi af tegen de witgelige sneeuw. Eigenlijk is deze natuurlijk wit, maar voor de sfeer van een oud winterplaatje vond ik een lichtgele toon mooier 🙂

De zon maakt plaats voor de avond langs de Waal in Wamel.

De zon gaat telkens enkele minuten eerder onder; vandaag zal de zonsondergang een flinke sprong maken als de klok achteruit gezet wordt. Het wordt vroeger donker, en het is genieten van de lange avonden.

 

Hier al wandelend langs de Waal in Wamel zie je de jaargetijden zo lijfelijk voor je; de voorjaarsbloemen zijn ingehaald door de tijd, ondanks enkele bedrieglijke madeliefjes die als bijenkoninginnen zich hebben genesteld, bloemsokkels voor de komende lente – over een half jaar. Hommels, te dik om te kunnen vliegen, zijn toch uit het beeld vervlogen; ‘ja, zelfs de vliegen, muggen en de slakken zijn ingehaald door de herfst, een najaarsbarricade en niemand komt er meer door. In mijn al gedateerde vest dringt de wind wel diep door en hoewel de zon schijnt, is deze slechts flauwwarm met nog frissere vooruitzichten.

 

Koeien staren mij verbaast aan; nieuwsgierige logge knuffelkonten die overdreven schrikken als je ze benaderd – volgens mij zijn ze stuk voor stuk mensgetraumatiseerd. De schepen brommen voorbij, de zon breekt door de wolken; zonneharpen zonder geluid. Snaartheorie maar mijn tijd gaat wel door. De avond komt; een hart van ketting rust op het strand; herinneringen, Tiel daar verderop. Opgegroeid.

 

Zonnestralen boven de Dominicuskerk in Tiel.

Regenbuien trokken over Tiel, de zon hield zich verborgen achter de wolken en liet af en toe wat van haar stralen door het grijze wolkendek glijden. De Dominicuskerk werd er mooi door verlicht, alsof er een hemelpoort boven de kerk geopend werd.

Boei langs de Waal bij laag water met Tiel op de achtergrond.

Terwijl het water nu weer stijgt was het de afgelopen maanden erg laag water. Een boei klotste wat onthutst tegen de oever van de Waal in Wamel, de waterkant is nu wel heel dichtbij gekomen. Op de achtergrond is Tiel als verlichte stad bij avond goed zichtbaar. Het is een bijzonder gevoel als de lichten van de overkant helemaal de Waal over glijden en zelfs je schoenen en het strand raken waar je in de vroege avond staat.

Zonsondergang op de uiterwaarden tussen Wamel en Dreumel.

zonsondergang-uiterwaarden-dreumel-wamel-avond

kleurige-lucht-zonsondergang-water

waal-tiel-avondfotografie-stadslichten

Voor het eerst in dagen was het vandaag een wat minder bewolkte regenachtige dag. De zonsondergang was prachtig op de uiterwaarden tussen Wamel en Dreumel, en het witte sop aan de oever leek wel snel of ijs, alsof ik in Noorwegen door de bossen langs een meer aan het wandelen was. Prachtig.

Onderweg terug naar de veerpont ook nog een foto van Tiel gemaakt aan de andere kant van de Waal. Als je aan de overkant in het donker wandelt valt je pas op hoeveel licht de stad afgeeft aan de omgeving!

Sint-Maartenskerk Tiel, kerktoren beklimmen tijdens Tiel Toont.

De Sint-Maartenskerk in Tiel was gisteren geopend voor publiek en onder leiding van een gids kon men om 13:00 en om 15:00 de 45 meter hoge kerktoren beklimmen. Onderweg naar boven werd er telkens een tussenstop gemaakt om deelnemers aan de klim de nodige informatie te verschaffen over de geschiedenis van de kerk.

Eenmaal boven op de toren, heb je een prachtig uitzicht over Tiel. Helaas was het een beetje regenachtig dus de lucht was niet echt mooi zomers diepblauw. Het was wel heel mooi om de bouwplaats van de toekomstige Westluidense Poort te zien van bovenaf.

De Waal en haar kronkelige stromingen kun je dan ook pas echt heel goed zien. Het is echt een aanrader om de toren een keer te beklimmen, qua hoogte is het ook heel goed te doen.

sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (11) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (9) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (19) prins-willem-alexanderbrug-sint-maartenskerk-tiel bouwplaats-westluidense-poort-bovenaf (2) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (2) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (23) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (22) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (20) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (18) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (6) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (8) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (25) treurwilg-sterrebos-tiel sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (21) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (16) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (15) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (14) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (13) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (5) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (4) burger-weeshuis-sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (1) sint-maartenskerk-tiel-kerktoren-beklimmen (12)

Versteende wortels langs de Waal met op de achtergrond de skyline van Tiel.

Sommige dagen schieten gelijk aan jaren voorbij, in stilte en beweging gehouden door een constante aaneenschakeling van kleine bedachte momenten waar ik niets anders bij kan doen dan mij er op in stellen. Andere dagen zijn kort en intens, het ritme ligt hier laag; slaperig en dromerig komt de zon met zijn waakzame knipoog de dag verwelkomen om in de loop van de dag als een tevreden mens weer aan ons te verdwijnen om ergens anders zijn licht op te laten schijnen. <br /><br />De wortels van de bomen langs de Waal, die haast versteend zijn door de tijd doet me aan allerlei mythen en legendes denken; bij avond wordt de betovering verbroken; maar slechts enkele minuten per dag. Van te voren weet je niet of het deze dag zal gebeuren; een mooie dag kan eindigen in een pastel softe bewolkte ondergaan en een trieste regenachtige dag kan plotsklaps ontvlammen in een vurige zee van warmte en straling. <br /><br />Een waar epos wordt ontsponnen aan het moment – niets of niemand kan zo goed improviseren als de natuur – de aarde moet wel heel oud zijn, daar deze zowel de noten voor een partituur kan schrijven met zijn linkerhand terwijl de rechterhand de wolken, de zon en de wind aanstuurt en onderwijl nog even het scherm voor het blauwe uur omlaag het podium op trekt. <br /><br />Soms op dagen zoals gisteren tijdens de jaarlijkse kunstmarkt in Tiel, wordt mij gevraagd of ik nog schilder, of ik nog tekeningen maak. Toen ik gisteren wat verdwaald in de stad liep om enkele foto’s te maken van de hoosbui die voorbij trok en ik de kramen zag opveren; hun plastic en zeil kwam bol te staan zowaar als een zeilschip gereed om het reeds honderden jaren geleden gedempte Plein te bevaren vroeg ik mij af: “wat is er nou mooier voor een schilder om dag na dag te leren in zijn eigen schilderij te wandelen?” – als ik maar wat vaker zou opletten zodat ik niet over een tak struikel om te ontdekken dat camera’s de wereld niet zien zoals mij; zij kunnen wel stukvallen!

Sommige dagen schieten gelijk aan jaren voorbij, in stilte en beweging gehouden door een constante aaneenschakeling van kleine bedachte momenten waar ik niets anders bij kan doen dan mij er op in stellen dat ik niet teveel aandacht kan geven aan de split second. Andere dagen zijn kort en intens. Het ritme ligt hier laag; slaperig en dromerig komt de zon met zijn waakzame knipoog op om de dag te openen als zou er een 24 uur durende expositie van levende beestjes en hun tooltjes aan de gang zijn die toch nog wel even opgestart moet worden. Ik weet zeker dat de zon ook meer van koffie dan van het voorwoord houdt.

De wortels van de bomen langs de Waal, die hardgrijs versteend zijn door de tijd doen me aan allerlei mythen en legendes denken; bij avond wordt de betovering verbroken; echter slechts enkele minuten per dag en tijdens het verbreken van de betovering hoor je al lispelend als met getuite lippen om zo zacht mogelijk te klinken alweer het refrein van een nieuwe verzegeling tot in de vroege ochtend de glorie als een oude baas de zon weer komt afstoffen.

“Zou de zon s ’morgens een trap onder zijn kont krijgen, of een wekker hebben of van zichzelf altijd op tijd zijn?”

Van te voren weet je niet of het deze dag zal gebeuren; een mooie dag kan eindigen in een pastel softe vlam achter de wolken en een trieste regenachtige dag kan plotsklaps ontvlammen in een vurige zee van warmte en straling.

Een waar epos wordt ontsponnen aan het moment – niets of niemand kan zo goed improviseren als de natuur – de aarde moet wel heel oud zijn, daar deze zowel de noten voor een orkest kan schrijven met zijn linkerhand terwijl de rechterhand de wolken, de zon en de wind aanstuurt en onderwijl nog even het scherm voor het blauwe uur omlaag het podium op laat zakken.

Soms op dagen zoals gisteren tijdens de jaarlijkse kunstmarkt in Tiel, wordt mij gevraagd of ik nog schilder, of ik nog tekeningen maak. Toen ik gisteren wat verdwaald in de stad liep om enkele foto’s te maken van de hoosbui die voorbij trok en ik de kramen zag opveren; hun plastic en zeil kwam bol te staan zowaar als een zeilschip gereed om het reeds honderden jaren geleden gedempte Plein te bevaren vroeg ik mij een beetje smuilend af: “wat is er nou mooier voor een schilder om dag na dag te leren in zijn eigen schilderij te wandelen?”