wandeling

Een korte anekdote over een oudere mevrouw die ik tegen kwam in de Ambtmanstuin in Tiel.

Geplaatst op vrijdag 8 mei 2015

Normaal ben ik nogal huiverig voor het plaatsen van foto’s met daarop oudere mensen of kinderen in al dan niet compromitterende houding. Voor deze 3 foto’s wil ik daarop een uitzondering maken.

Gisteren stond ik al een half uur naar de oude beuk in de Ambtmanstuin te kijken. Ik moet nog een foto maken voor een serie waarbij ik het liefst 2 duiven op een tak zou zien zitten in de zon. Je raadt, wellicht al dat het, het soort ideeën zijn waar in de werkelijkheid geen tweede kans voor is. Vorige week zag ik ze zitten dus ik dacht die zullen er wel vaker zitten. Niet dus!

Enfin ik zat al een kwartier in gereedheid met mijn camera en statief op het kozijn van het voormalige koetshuis in de tuin toen al rustig, schuifelend deze mevrouw op mij toe kwam lopen en mij vroeg: “Wat zit u hier alleen?”, dus ik zeg tegen die mevrouw: “Ik wacht op een duif”, waarna de mevrouw mij aankeek alsof ik lichtelijk de kluts kwijt was. Niet vreemd, want dat denken mensen wel vaker en het is natuurlijk altijd leuk om dat beeld een beetje te cultiveren.

De mevrouw ging voor mij staan en zei abrupt: “hoe oud denkt u dat ik ben?”, waarop ik na een korte overpeinzing zei: “ongeveer 80,” ik wilde immers niet zeggen: “nou, u lijkt me wel 100”, want zo zag ze er ten eerste niet uit en ten tweede weet ik van mijn eigen oma die 92 is dat je iemand nooit te oud moet schatten omdat de vraag al vanuit een zekere overheersende trots gesteld wordt. “91,” zei ze met een glimlach “en ik wandel nog dagelijks een rondje rondom het park, weliswaar met een rollator maar toch!”. “Zo’n hoge leeftijd had ik nooit verwacht”, zei ik een beetje huichelachtig schalks .

Toen ze doorliep en ik haar daarna op het bankje zag zitten kwam ze weer overeind en op mij toegelopen met de vraag: “Hoe kom ik nou uit dit park, is dit de goede weg?!”, waarop ik haar de goede weg aanwees. Alvorens ze bij mij aankwam liet ze plotsklaps haar rollator in de steek en stapte als een tamelijk goed ongeschonden maar toch krakend bouwwerk voorzichtig de tuin in tussen de paarsblauwe bloemen en begon ze te plukken. Haar andere arm had ze al vol met groene takjes die ze eerder geplukt had.

Mij persoonlijk raakte dit diep, kinderen plukken bloemen en men heeft het altijd over oud en wijs zijn; voor mij was dit juist erg vertederend onschuldig. Als je verstandelijk beperkt bent, je leven zich in een fase van voltooiing bevindt, de gedachten los van de tijd voort groeien en je het geluk kunt opporren om het mooie te zien in een bloem, alsof je een jong meisje bent van 9 jaar in plaats van 91.

Voor dit kleine moment om dit te zien zei ik zacht in mijzelf: – al ben ik daar altijd wat sceptisch in – met name door al dat belachelijke nieuws van ouderenmishandelingen en veiligheid en overlast en gevaren om iets te breken en de situatie juist in te schatten en laat ik de rest van de zwartlijst die de media dagelijks over mij uit sproeit als stinkend wijwater maar vergeten,  “wat is het leven toch intens bedroevend werkelijk prachtig mooi in zijn kleine gefacetteerde vlakjes die schitteringen teweeg brengen bovenop de stroom van eb en vloed”.

Toen ik wegging uit het park vroeg ze mij of ik haar even kon helpen omdat ze niet alleen durfde over te steken en weer kwam daar de vraag: “Hoe oud denkt u dat ik ben,” terwijl ze mij een beetje priemend aankeek en dus duidelijk haar eerdere vraag vergeten was “zegt u: hoe oud ben ik?”

Wederom probeerde ik even na te denken en zei toen: “Als ik u goed bekijk,” met een luide stem zodat ze mij goed kon horen “achterin de 70,” terwijl ik lichtelijk gegeneerd om mij heen keek en vervolgens weer naar de mevrouw haar gezicht draaide alsof ik een duidelijke weloverwogen schatting wilde doen: “78?”. Haar korte en krachtige antwoord luidde wederom: “91, meneer!”.

bejaarde-mevrouw-abmtmanstuin-tiel (3)

bejaarde-mevrouw-abmtmanstuin-tiel-herbergier (2)

bejaarde-mevrouw-abmtmanstuin-tiel-herbergier

Familie slak aan de wandel in het Zoelense Bos.

Geplaatst op woensdag 27 augustus 2014

De familie slak maakt een wandeling – net als mij in het Zoelsense bos, ik door het hele bos, de slag over een tak - moeder slak bewaakt de boel terwijl de baby slak zich langzaam en wat onwennig een weg baant over de dunne tak, het is als balanceren op een koord terwijl de kleefstof van de slak de slak op haar plaats houdt. Het valt mij op hoeveel slakken er bij vochtig weer zijn, vaak als ik ze op het pad zie tijdens het wandelen pak ik ze op om ze aan de zijkant in het groen te zetten. Het is niet leuk om te horen hoe een slak zijn leven verliest onder je voeten met een luide krak, dus hoewel het misschien weinig toevoegt aan het bestaan is het idee dat je een klein leven kan redden wel geruststellend.

De familie slak maakt een wandeling – net als mij in het Zoelsense bos, ik door het hele bos, de slag over een tak – moeder slak bewaakt de boel terwijl de baby slak zich langzaam en wat onwennig een weg baant over de dunne tak, het is als balanceren op een koord terwijl de kleefstof van de slak de slak op haar plaats houdt. Het valt mij op hoeveel slakken er bij vochtig weer zijn, vaak als ik ze op het pad zie tijdens het wandelen pak ik ze op om ze aan de zijkant in het groen te zetten. Het is niet leuk om te horen hoe een slak zijn leven verliest onder je voeten met een luide krak, dus hoewel het misschien weinig toevoegt aan het bestaan is het idee dat je een klein leven kan redden wel geruststellend.

Wandeling door het Zoelense Bos in Zoelen.

Geplaatst op dinsdag 29 juli 2014

Molen de Korenbloem met op de voorgrond de nog kleine kalebassen.

Molen de Korenbloem met op de voorgrond de nog kleine kalebassen.

Kasteel Soelen op een warme zomerse dag.

Kasteel Soelen op een warme zomerse dag.

De meerkoet geniet op de tak rustig van het water om zich heen.

De meerkoet geniet op de tak rustig van het water om zich heen.

Even kijken en dan een klaar voor de duik!

Even kijken en dan een klaar voor de duik!

De honden zoeken verkoeling in het water rondom Kasteel Soelen.

De honden zoeken verkoeling in het water rondom Kasteel Soelen.

De hond komt terug gezwommen met de tak in het water rondom Kasteel Soelen.

De hond komt terug gezwommen met de tak in het water rondom Kasteel Soelen.

Gooi de tak dan!

Gooi de tak dan!

Tijdens het wandelen kwam ik opeens deze koe tegen die losgebroken was, kon hem niet terug krijgen het veld in maar na hem een beetje opgejaagd te hebben sprong hij onder luid boe geroep terug over het prikkeldraad de wei in.

Tijdens het wandelen kwam ik opeens deze koe tegen die losgebroken was, kon hem niet terug krijgen het veld in maar na hem een beetje opgejaagd te hebben sprong hij onder luid boe geroep terug over het prikkeldraad de wei in.

Het onkruid begint langzaam al weer te verdorren tijdens deze warme zomerdagen.

Het onkruid begint langzaam al weer te verdorren tijdens deze warme zomerdagen.

Onkruid langs het wandelpad bij Kasteel Soelen.

Onkruid langs het wandelpad bij Kasteel Soelen.

De pruimen kleuren al mooi aan de bomen.

De pruimen kleuren al mooi aan de bomen.

Tak vol kleurige pruimen aan de fruitboom in Zoelen.

Tak vol kleurige pruimen aan de fruitboom in Zoelen.

Mooie groene appels aan de boom in Zoelen.

Mooie groene appels aan de boom in Zoelen.

Kleurige rode bessen aan een takje.

Kleurige rode bessen aan een takje.

Gele bloem langs de Beemdsestraat in Zoelen.

Gele bloem langs de Beemdsestraat in Zoelen.

Ezel langs de Rivierenlandlaan.

Ezel langs de Rivierenlandlaan.

Witte en bruine ezel langs de Rivierenlandlaan in Tiel.

Witte en bruine ezel langs de Rivierenlandlaan in Tiel.

De ezels knuffelen elkaar een beetje in de wei langs de Rivierenlandlaan.

De ezels knuffelen elkaar een beetje in de wei langs de Rivierenlandlaan.

Zoelense bos in Zoelen op een regenachtige dinsdag.

Geplaatst op woensdag 28 mei 2014

De koeien keken wat verbaast op dat er nog iemand in de regen liep.

De koeien keken wat verbaast op dat er nog iemand in de regen liep.

4 ganzen steken met hun hoofden uit boven de boterbloemen in het veld.

4 ganzen steken met hun hoofden uit boven de boterbloemen in het veld.

Geen mooie lucht, maar het Fluitekruid in de regen met de door het vocht mistige bomen op de achtergrond was wel een mooi beeld om te zien.

Geen mooie lucht, maar het Fluitekruid in de regen met de door het vocht mistige bomen op de achtergrond was wel een mooi beeld om te zien.

Tussen het groen in het Zoelense bos, terwijl de regen valt en het groen zijn lekkere dromerige geur verspreid.

Tussen het groen in het Zoelense bos, terwijl de regen valt en het groen zijn lekkere dromerige geur verspreid.

Het heeft wel iets engs zo'n verlaten wandelpad met modderige grond, en dofgroene bladeren terwijl je om heen overal getik van regen hoort.

Het heeft wel iets engs zo’n verlaten wandelpad met modderige grond, en dofgroene bladeren terwijl je om heen overal getik van regen hoort.

Een blaadje met waterdruppels drijft op het water in de regen.

Een blaadje met waterdruppels drijft op het water in de regen.

Boombladeren in de regen laten mooi hun nerven en schaduwen zien.

Boombladeren in de regen laten mooi hun nerven en schaduwen zien.

De kersen beginnen een beetje te kleuren terwijl de regen aan ze blijft kleven.

De kersen beginnen een beetje te kleuren terwijl de regen aan ze blijft kleven.

Het slakje zit een beetje op de dunne tak alsof ie ieder moment een duik wil gaan maken.

Het slakje zit een beetje op de dunne tak alsof ie ieder moment een duik wil gaan maken.

Vraag me altijd af waar die slakken dan heen denken te gaan op een boom.

Vraag me altijd af waar die slakken dan heen denken te gaan op een boom.

De waterdruppels druipen van de bomen en laten een soort waterpegels achter.

De waterdruppels druipen van de bomen en laten een soort waterpegels achter.

Brede sloot in Zoelen langs het bos in de regen.

Brede sloot in Zoelen langs het bos in de regen.

De schoenen en de broek zijn een beetje nat geworden, of eigenlijk drijfnat.

De schoenen en de broek zijn een beetje nat geworden, of eigenlijk drijfnat.

Onderweg naar het Zoelense bos ging er wel een paar keer een sensortje in mijn hoofd af om me er op te wijzen dat het regende en het echt niet lekker is om dan buiten te zijn, maar eenmaal in het bos kom je al snel in de dromerige sfeer terecht waar de geur van de natte bladeren, het gefluit van de vogels en het gespetter van de bladeren je in trekken. Een fijne sfeer om in te wandelen, was wel de enige wandelaar.

Door de modder en de takken die het pad haast dicht doen laten groeien, vooral in het minder bekende wandelstuk wordt je wel drijfnat, wat op den duur ook niet meer uitmaakt. De druppels aan de jonge kersen of als je dan van onder de bomen vandaan opeens het veld vol Fluitenkruid ziet terwijl de bomen op de achtergrond wazig zijn geworden door de vallende regen is wat wandelen in de regen zo leuk maakt.