zoelen

Wandeling terug in de tijd door Zoelen in zwart-wit.

De zon was al verdwenen hier aan het einde van de middag, de mensen; de wandelaars ook. Een enkele auto, zondag in het dorp. Hier in Zoelen waan ik me altijd even terug in de tijd, de rust en vooral dat het net buiten Tiel ligt waardoor je zo erin wandelt over de Linge heen. In zwart-wit lijkt het alsof ik echt even het verleden ben ingedoken. 

 

Een mistige decembermiddag in het Zoelense bos te Zoelen.

De mist zorgt ervoor dat je niet ver de diepte in kunt kijken in het Zoelense bos, je ziet de lichten en het kasteel op de achtergrond, maar er hangt een waas van dromerige witte lucht omheen. De mist trekt maar langzaam op, en de bomen tekenen mooi af in de zachte gloed die de mist over het landschap legt.

 

 

 

 

 

Benzinestation Tweeboom aan de Achterstraat in Zoelen bij avond.

 

Als ik bij avond via de Achterstraat in Zoelen in de richting van Tiel ga, moet ik altijd denken aan de schilderijen van Edward Hopper als ik benzinestation Tweeboom zie. De 2 kleine pompjes die nog steeds werken, en waar je tegenwoordig zelfs met pin moet betalen; geen bediende meer met briefgeld vol olievlekjes en stinkende benzine geuren in de gure avondlucht maar tanken anno 2017. Het winkeltje erachter is open, het gelige licht gloeit; even zijn we de tijd kwijt.

Herfstdagen rondom Zoelen en de Linge.

Balancerend op het hekje naast de fruitboomgaard kon ik de bruingekleurde bladeren goed zien, verdwenen appels en peren en de Linge gedraagt zich “najaars”. De zon is erin geslaagd om zichzelf door de wolken te stuwen. Stuwen zoals het water onder haar in de Linge zichzelf ieder seizoen voortploegt.

 

In het Zoelense bos verjoeg ik per ongeluk enkele eenden die een fijne rustplek op een stuk half vergane boomstam hadden gevonden; het zal mijn verbeelding zijn – de paddenstoel verscholen tussen de struik deed me denken aan een zweefmolen zonder karretjes om te doen zweven – zweven tussen herfstzon en regen.

 

Korenvelden op een donkere grijze middag gezien.

Het is een erg mooi gezicht om te zien hoe het bruin kleurende koren heen en weer beweegt in de wind. Iedere korenhalm is anders, sommige halmen steken ruim boven het veld uit, terwijl andere juist ietwat achterblijven. Hier in de Betuwe zie je vele grote velden vol koren. Met de Hollandse luchten erboven is het een prachtig gezicht.

Wandeling door het Zoelense Bos met Minolta 58mm F1.2 lens.

De grijze lucht hangt droevig als een lap over de lente heen, buien en koelte karakteriseren dit voorjaar van 2017. De tulpen hebben moeite, en de bloesem en het opkomende fruit hebben er ook moeite mee, en de mensen die zo graag van het voorjaar zouden willen genieten ook. Hier in het Zoelense Bos worden de bomen groener en groener; het is nog dat twinkelende lichte voorjaarsgroen, het gevoel door de bladeren heen te kunnen kijken, zo licht en levendig groen.

Vandaag ging ik eens op stap met mijn lichtsterke Minolta 58mm F1.2 lens; een lens van meer dan 40 jaar oud en nog steeds duurder dan de gemiddelde autofocus zoomlens voor je camera; dat daar een reden voor is, blijkt natuurlijk uit de focus; ik ken geen andere lens die zo’n zachte achtergrondonscherpte geeft; het is aan de kwaliteit van de camera sensor om niet nog meer overgangen te kunnen laten zien. De Minolta 58mm F1.2 wordt dan ook niet voor niets de Queen of Bokeh genoemd (Bokeh is Japans voor achtergrondscherpte).

Bloesem aan de fruitbomen in Zoelen op een grijze lentedag.

Terwijl donkere wolken over de stad drijven als zou deze belegerd worden, staan even verderop de kronkelige en oud aandoende fruitboompjes vol in bloei. De bloesembloemen kronkelen als talloze zoete vlinders rondom de takken als zouden zij de boom helen en opnieuw kracht geven.

De kersenbloesem bladeren vallen al snel van de hoogstambomen, en kleuren het gras wit, alsof er een tapijt uitgerold wordt, ter verwelkoming van het nieuwe seizoen.

Hoogstam kersenbloesem in het Betuwse Zoelen.

Heb al zo vaak foto’s gemaakt van de kersenbloesem in de hoogstamboomgaard te Zoelen, en toch blijf ik mij ieder jaar verwonderen over het gezoem van de bijen, de in de wind wiegende talloze witte bloemen aan iedere tak van de fruitbomen, de zoete geur en de zon die het voorjaarsvuur steeds verder opstookt. Een van de takken met bloesem bloemen had zelfs een hartvorm!

Narcissen tussen de bruine bladeren, de lente komt.

Bij de Stefanuskerk in Zoelen zag ik deze jonge Narcissen zich uit de grond wurmen als een vroege aankondiging van de naderende lente. Het is een mooi gezicht zoals de natuur zich ieder jaar opnieuw een weg baant naar boven!

Carbid schieten in Zoelen, met o.a. melkbussen.

Traditioneel wordt er in Zoelen met carbid geschoten. De rij begint met kleine melkbussen en eindigt met bussen van een flink kaliber. De doffe dreunen overstijgen de omgeving en zijn wijd in de omtrek te horen door hun bas, in tegenstelling tot het reguliere (zwaardere) knalvuurwerk. Op een veilige afstand stond een flinke groep mensen mee te kijken hoe de bussen geprepareerd werden.

Pagina 1 van 912345...Laatste pagina »