Tag: zoelense bos

Wandeling door het Zoelense Bos met Minolta 58mm F1.2 lens.

De grijze lucht hangt droevig als een lap over de lente heen, buien en koelte karakteriseren dit voorjaar van 2017. De tulpen hebben moeite, en de bloesem en het opkomende fruit hebben er ook moeite mee, en de mensen die zo graag van het voorjaar zouden willen genieten ook. Hier in het Zoelense Bos worden de bomen groener en groener; het is nog dat twinkelende lichte voorjaarsgroen, het gevoel door de bladeren heen te kunnen kijken, zo licht en levendig groen.

Vandaag ging ik eens op stap met mijn lichtsterke Minolta 58mm F1.2 lens; een lens van meer dan 40 jaar oud en nog steeds duurder dan de gemiddelde autofocus zoomlens voor je camera; dat daar een reden voor is, blijkt natuurlijk uit de focus; ik ken geen andere lens die zo’n zachte achtergrondonscherpte geeft; het is aan de kwaliteit van de camera sensor om niet nog meer overgangen te kunnen laten zien. De Minolta 58mm F1.2 wordt dan ook niet voor niets de Queen of Bokeh genoemd (Bokeh is Japans voor achtergrondscherpte).

Verdord boomblad stapt even uit zijn ei in het bos.

ganzenei-boomblad-even-uitstappen-fotokunst

De titel zal waarschijnlijk een beetje cryptisch klinken, wist ook niet zo goed hoe het ik het idee moest omschrijven van een boomblad die verdord uit een verlaten ganzenei lijkt te stappen. Ik zag het ei liggen en even het later het verdorde blad, dus in mijn af en toe wat ‘afwijkende’ artistieke beleving zag ik daar al snel 2 helften in die elkaar goed konden aanvullen.

Het bleek inderdaad een mooi kort verhaaltje over toeval en niet bestaand toeval in de natuur.

Zoelense bos te Zoelen op een regenachtige zomerdag.

regen-zoelense-bos-zomer-licht

 

De regendruppels dansen op de bladeren van de nog prachtig groen gekleurde bladeren aan de bomen in het Zoelense bos. Er valt een heel mysterieus, bijna ontastbaar geel-blauwig licht op de bomen en de drassige grond. Je voelt de stilte van een gebrek aan aanwezigheid: nu zijn er geen mensen om de hond uit te laten, of wandelaars die genieten van de onstuimig voort groeiende natuur, totdat deze uit zijn concentratie gehaald wordt door een windvlaag en de boom vele jaren na zijn geboorte weer ter aarde stort. De geur is zo intens nu, het hout en al de levendige wapperende bladeren en het op en neer deinende gras verspreiden de zoete geur van regen vermengt met ademend leven.

Slak op een dun takje in de regen gezien.

Ik blijf mij er vaak over verwonderen hoe de natuur het onmogelijke als mogelijk voor je ogen laat afspelen; vaak zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Neem nu dit kleine slakje wat zijn huis als een caravan overal met zich meesleept, over de modderige grond, dikke boomtakken, bladeren aan de struiken en zelfs op dit dunne takje weet de slak zich staande te houden in weerwil van elke natuurkundige wet behoudt de slak zijn evenwicht en sleept of glibberplakt voort door de struiken en het onkruid langs het wandelpad.
Ik blijf mij er vaak over verwonderen hoe de natuur het onmogelijke als mogelijk voor je ogen laat afspelen; vaak zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Neem nu dit kleine slakje wat zijn huis als een caravan overal met zich meesleept, over de modderige grond, dikke boomtakken, bladeren aan de struiken en zelfs op dit dunne takje weet de slak zich staande te houden in weerwil van elke natuurkundige wet behoudt de slak zijn evenwicht en sleept of glibberplakt voort door de struiken en het onkruid langs het wandelpad.

De lammetjes bij het Zoelense Bos kwamen even nieuwsgierig de camera inspecteren.

De lammeren in de wei op de rand van het Zoelense Bos langs de Achterstraat zijn de laatste weken al flink gegroeid. Toen ik even ben hen kwam zitten kwamen ze langzaam nieuwsgierig dichterbij zodat ik deze foto kon maken. Ik voelde me wel een beetje schuldig; die dieren zijn zo onbaatzuchtig goed van vertrouwen en ik kom vooral om een plaatje te schieten en hun rust te verstoren. Evengoed wel heel leuk om zo tussen de dieren te zijn.
De lammeren in de wei op de rand van het Zoelense Bos langs de Achterstraat zijn de laatste weken al flink gegroeid. Toen ik even ben hen kwam zitten kwamen ze langzaam nieuwsgierig dichterbij zodat ik deze foto kon maken. Ik voelde me wel een beetje schuldig; die dieren zijn zo onbaatzuchtig goed van vertrouwen en ik kom vooral om een plaatje te schieten en hun rust te verstoren. Evengoed wel heel leuk om zo tussen de dieren te zijn.