zonsondergang

Zonsondergang op de besneeuwde uiterwaarden in Tiel.

Geplaatst op zaterdag 10 maart 2018

De sneeuw heeft een witte deken achtergelaten, verraderlijk aanwezig op het nog niet zo stevige ijs. De zon verdwijnt flauw aan de horizon; de kou blijft nog even hangen – hier in Tiel.

Twee takjes samen verweven rondom de zonsondergang.

Geplaatst op woensdag 7 februari 2018

De zon verschuilt zich wederom achter de horizon; althans – bijna, eerst wordt de omgeving nog verwarmd door haar stralen; de kou deert dan nauwelijks nog, dáár waar twee verdorde takjes als in eeuwigheid met elkaar verweven zijn – de wind wiegt hen voor leven..

Een dromerig veertje in de wind bij zonsondergang.

Geplaatst op dinsdag 6 februari 2018

 

De zon verdween langzaam aan de hemel, en de wind blies haar koude lucht rondom mijn hoofd terwijl mijn schoenen langzaam in de drassige modder verdwenen – de Waal trekt zich terug, net als de zon – de wind en de kou hebben de dag overgenomen. Eén veertje zweeft mee op de wind.

Zonsondergang met zonneharp op het Eiland van Maurik.

Geplaatst op zondag 22 oktober 2017

Terwijl de zon de hele middag scheen was het tegen het einde van de middag dat er wolken kwamen opzetten. De wolken verdreven de zon, die herhaaldelijk probeerde om door de wolken heen te breken. Het leverde een mooie zonneharp op, boven de vistrap op het Eiland van Maurik.

 

Enkele momenten later was de lucht gevuld met beginnende avond terwijl de zon nog als een met warm licht gevulde schemerlamp boven het water straalde.

 

Verlaten strandhuisjes langs het strand in IJmuiden.

Geplaatst op woensdag 27 september 2017

Het fascineert mij altijd heel erg om de strandhuisjes langs de kust in de herfst en de winter te zien. Ze staan er bij als vervlogen herinneringen aan de zomerdrukte. De dagen van rennende kinderen. Zwemmen, zonnebaden en genieten van de zomer. Wat blijft zijn de goed afgesloten hokjes die vage herinneringen oproepen aan de er bivakkerende bewoners.