zwart-wit fotografie

Wandeling terug in de tijd door Zoelen in zwart-wit.

Geplaatst op maandag 22 januari 2018

De zon was al verdwenen hier aan het einde van de middag, de mensen; de wandelaars ook. Een enkele auto, zondag in het dorp. Hier in Zoelen waan ik me altijd even terug in de tijd, de rust en vooral dat het net buiten Tiel ligt waardoor je zo erin wandelt over de Linge heen. In zwart-wit lijkt het alsof ik echt even het verleden ben ingedoken. 

 

Korenvelden op een donkere grijze middag gezien.

Geplaatst op maandag 17 juli 2017

Het is een erg mooi gezicht om te zien hoe het bruin kleurende koren heen en weer beweegt in de wind. Iedere korenhalm is anders, sommige halmen steken ruim boven het veld uit, terwijl andere juist ietwat achterblijven. Hier in de Betuwe zie je vele grote velden vol koren. Met de Hollandse luchten erboven is het een prachtig gezicht.

Nieuwe vogel tweet komt binnen op de antenne.

Geplaatst op donderdag 3 november 2016

tweet-vogels-zendmast-zwart-wit-fotografie

Een groep vogels had zichzelf verzameld bovenop de antenne. Ze claimden de verschillende ijzeren takjes als hun uitkijkpunt hoog boven de grond. Het was net alsof er iedere keer nieuwe tweets verzonden werden als er een vogel wegvloog, en zodra er een vogel binnenkwam leek het wel alsof de antenne een nieuwe tweet ontving. Grappig hoe moderne electronica het denken over de bestaande omgeving beïnvloed.

Pluche katje verdwaald langs de weg richting Erichem.

Geplaatst op dinsdag 27 september 2016

pluche-kat-knuffelkat-straatbeeld

Afgelopen week fietste ik over de Opstalstraat richting Erichem toen er in de verte een tractor aankwam. Ik zag iets tussen zijn bandenspoor liggen en toen ik naderbij kwam zag ik dat het deze pluche kat was, de knuffelkat zag er wat verfomfaaid uit zo midden op de weg en ik besloot haar mee te nemen. Even later maakte ik deze foto op de weg, de zon zorgde voor mooie sterke en dramatische contrasten.

Na het maken van de foto liet ik de knuffelpoes achter op verkeersbord. Op Facebook bleek iemand de knuffel te herkennen, en zij was hem verloren tijdens een fietstochtje. Na wat aanwijzingen en geluk kwam de pluche kat terug bij haar bazinnetje. Erg leuk hoe klein een wereld dan toch kan zijn!

Boom met wortels op de Wetlands in Tiel.

Geplaatst op dinsdag 29 maart 2016

bomen-wetlands-tiel-voorjaar-zwart-wit-foto

Het was net alsof een grote klauw van een vogel zich in de grond voor mijn ogen drukte. Kronkelig liep het water terug richting de Waal en de wolken waren even een beetje donker maar neigden toch al snel weer naar de meer lichte tonen die het voorjaar toebehoren. Verdroogde wortels maken altijd zo’n beangstigende levende indruk, als zouden het tentakels zijn die met verenigde krachten al het water opsabbelen richting de stam.

Hier op de Wetlands komen en gaan de jaargetijden heel geleidelijk en toch zie je altijd verschillen in sfeer. Je bent in Tiel en toch even weg uit de stad. Heerlijk om hier te wandelen, ondanks de opeens opgeworpen brug midden in de natuur.

Kasteel Wijenburg te Echteld met de slotgracht.

Geplaatst op woensdag 29 juli 2015

kasteel-wijenburg-echteld-slotgracht

Verborgen tussen de bomen staat het prachtige Kasteel Wijenburg. Gelegen in Echteld en vanuit de kasteeltuin kijk je uit op het mooie kerkje van Echteld en de fruitbomen op de omliggende velden. Kasteel Wijenburg werd in de 12e eeuw gebouwd en laat in de 13e eeuw (1271) kwam het kasteel in handen van de familie Van Wijhe, die generatie op generatie bijna 500 jaar bewoonden.

Het kasteel kent een roerige geschiedenis, maar is in de loop der jaren zoals te voelen is – veilig omringt door de bomen duidelijk tot rust gekomen. Nu vinden vele trouwerijen plaats op het kasteel en net nadat ik deze foto had gemaakt kwam er al weer een stelletje de tuin in lopen samen met de fotograaf en zijn zoomlens die totaal ongeschikt is voor dit soort fotografie maar er altijd indrukwekkend pro uit ziet.

Ganzenveertje met de macro lens op de Wetlands gezien in zwart-wit.

Geplaatst op vrijdag 20 maart 2015

Ik heb niet vaak mijn macro lens bij mij, meestal gebruik ik een omkeerring waardoor de normale lens een macro wordt, maar vandaag had ik dan toevallig wel de lens bij me toen ik op de Wetlands in Tiel liep. Het veertje krijgt zo een hele andere dimensie als je alle individuele haartjes van de veer ziet, en de druppels water die er op blijven hangen door de nog kleinere zijhaartjes; de baardjes op de gewone haren van de ganzenveer.

Ik heb niet vaak mijn macro lens bij mij, meestal gebruik ik een omkeerring waardoor de normale lens een macro wordt, maar vandaag had ik dan toevallig wel de lens bij me toen ik op de Wetlands in Tiel liep. Het veertje krijgt zo een hele andere dimensie als je alle individuele haartjes van de veer ziet, en de druppels water die er op blijven hangen door de nog kleinere zijhaartjes; de baardjes op de gewone haren van de ganzenveer.

Een cirkel van takken en bladeren rondom de avond op de Wetlands in Tiel.

Geplaatst op maandag 12 januari 2015

In het water was de reflectie inmiddels verworden tot een kleine samengekleefde bal van bebladerde takken die zo zwart waren dat het er niet meer toe deed dat ze bladeren waren. Boven het water ging de dag in zijn verlichte houding nog enkele minuten verder, vertraging en ongrijpbaarheid in de wind van het kleine maakte het grote juist een cirkel, een eenheid. Op de Wetlands zie ik niet veel meer, het is gedaan, eens in de twee weken wandel ik er overheen. Misschien nog minder vaak, een mooie plek, maar hoe in het begin de kleinste takjes opvielen; de vraag opkwam in het veld waar sta ik dan? Tussen de boomwortels zag ik taferelen, schimmen, takken die verhalen werden. Die tijd laat je de ogen sluiten, vooral als je de tijd teveel herhaalt zodat de tijd het verhaal voor lief neemt en enkel nog de hiaten erin herkent. En toch; het zijn de kleine haperingen die de volmaaktheid dwarsbomen en zo mooi maken.

In het water was de reflectie inmiddels verworden tot een kleine samengekleefde bal van bebladerde takken die zo zwart waren dat het er niet meer toe deed dat ze bladeren waren. Boven het water ging de dag in zijn verlichte houding nog enkele minuten verder, vertraging en ongrijpbaarheid in de wind van het kleine maakte het grote juist een cirkel, een eenheid. Op de Wetlands zie ik niet veel meer, het is gedaan, eens in de twee weken wandel ik er overheen. Misschien nog minder vaak, een mooie plek, maar hoe in het begin de kleinste takjes opvielen; de vraag opkwam in het veld waar sta ik dan? Tussen de boomwortels zag ik taferelen, schimmen, takken die verhalen werden. Die tijd laat je de ogen sluiten, vooral als je de tijd teveel herhaalt zodat de tijd het verhaal voor lief neemt en enkel nog de hiaten erin herkent. En toch; het zijn de kleine haperingen die de volmaaktheid dwarsbomen en zo mooi maken.