Stadia
(foto magazine)
Twaalf verbintenissen van uitgediepte (natuurlijke) thema’s verbonden in het geheel. Een persoonlijke kijk op het idee van een cyclus, waarin ik mijn interesse in tijd, ritme en mythologie op alledaagse elementen (o.a. natuur, de zee, mist, licht, reflectie en sneeuw) heb geprojecteerd.
De foto’s zijn gemaakt tussen 2011-2026. De steunkleur voor de magazine covers correspondeert met serie.
De jaargetijden blazen de regen, hagel en sneeuw over de velden. De tijd houdt haar adem in. De bessen, het fruit, de bloemen en bladeren doen hun best om met een lange geeuw te ontwaken uit hun winterslaap.
Een vrolijke woordspeling op het speelse plezier dat je ervaart zodra je omringt wordt door bloemen. Een tijdloze herinnering aan het leven en beleven in de natuur om ons heen.
De ruimte ontwaakt, licht bevolkt de omgeving en brengt levendigheid terug in de schaduw.
Een schaduw die ver op de achtergrond – nog voorbij de horizon zich verschuilt.
Al de vertakkingen van de bomen die al slingerend boven de grond uitsteken maakten dat ik het gevoel had mij er bewust van te zijn dat ik hier in het bos nooit alleen ben maar omringt wordt door stille levende natuur.
Een afgeronde serie van 12 beelden in de bossen verscholen tussen het groen.
Het was een drukte, lange en korte tonen, hoog en laag, het tintelde en iedereen leek onderweg. Het toneel van het Oponthoud, soms was er dan ook even een moment van stilstand.
Om ons heen ging het geroezemoes van de ochtend, het licht voor het ontwaken vrolijk in haar eigen ritme door.
Blik omhoog gericht; een gevoel van vrijheid, versterkt door de lucht en haar immer kalmerende kleurklanken van licht.
Vrije vogels maakten een lichtkunstenaar van de atmosfeer.
Opeens werd een bladzijde voor mij omgeslagen door kijken. Een duel tussen vasthouden en loslaten in de voortdurende stroming.
12 beelden over ritme, toon en – voelen te zien.
De golven rollen voorbij, het zand tussen de tenen; de meeuwen krijsen en kolderen – de zon glinstert vol lichtpuntjes over de zeegolven als wij onze weg vervolgen.
Langzaam drijven de zeilboten voorbij; in zwart-wit vergeten ze de tijd. Voor mij zijn de bootjes net een soort archetypische gedachte die fluisterend “nu is het nu voor altijd zegt”, dat is een heerlijk rustgevend gevoel.
Mijn fascinatie voor Mircea Eliade, en zijn “geheiligde tijd” die overal op ieder moment kan optreden heeft mij van jongs af aan geïnteresseerd.
12 beelden om op reis te gaan.
De roeibootjes langs de uiterwaarden die dromend van eerdere avonturen een moment van stilte vinden. Voor mij zijn ze bijna menselijk in hun verhalende zuiverheid – in zwart-wit wordt haar beeld een contemplatieve herinnering.
Als een kathedraal van rust vergat ik de wereld om mij heen – omringt door een reine “lege” wereld in afwachting van woorden voor het nieuwe jaar – notities voor een cyclus.