Bewoners vertrouwd maken met een zorgomgeving
Zodra mensen verhuizen naar een zorgomgeving, breekt een ingrijpende fase aan in hun leven en dat van hun naasten.
Een gereguleerd dagritme geeft structuur in een omgeving die verder nauwelijks overeenkomsten vertoont met de vroegere bekende en geliefde leefomgeving.
Het leren kennen van de verschillende ruimtes en op elkaar lijkende gangen is voor mensen met cognitieve achteruitgang een moeizaam en langdurig proces.
Het eigen maken van een nieuwe omgeving is niet zoals vroeger na een verhuizing; het interne navigatiesysteem wat normaal een kaart van de omgeving maakt, werkt steeds minder mee.
Dit leidt al snel tot desoriëntatie, zoekgedrag en agitatie, waardoor de druk op het zorgteam toeneemt.
Vanuit het besef dat een ieder zich thuis mag voelen in de zorg breng ik een veilige en kalmerende verbinding aan tussen het interieur en architectuur.