Twee tulpen samen in het gras als een baken van leven.

Het licht omarmt de natuur om ons heen; overal komt zij tot leven. De aarde is als een huid vol poriën, waarvan de haarvaten zich uitstrekken, die de kale wintervacht van zich af heeft geschud om een nieuw kleed van hoop aan te trekken.

De tulpen staan samen in het licht, rood, vol leven en optimisme; ze bekijken hun omgeving, klaar om de wijde wereld in te trekken en samen hun plek te vinden.

De lente brengt een verzachting teweeg in een verscholen, poëtisch hart.