Jean-Paul Opperman

(Tiel, 1980)

Na het Grafisch Lyceum en de Rietveld Academie ben ik geruime tijd actief geweest als beeldend kunstenaar. Omdat ik nieuwe elementen aan mijn werk wilde toevoegen uit de realiteit om mij heen begon ik de omgeving te fotograferen – eigenlijk was ik het na 10 jaar wel zat om de ateliermuis uit te hangen – en kwam er zo gaandeweg steeds meer achter dat fotografie mijn medium is.

Het fotografisch wandelpad

Als kind vond ik het leuk om verhalen uit kinderboekjes voor te dragen aan mijn familie en probeerde ik stripverhalen te tekenen – later vond ik het geweldig te ontdekken dat een kunstwerk een heel stripverhaal in één plaatje is!

Tijdens de kunstacademie ontwikkelde ik een fascinatie voor mythologie en hoe bijvoorbeeld cyclische tijd en ogenschijnlijk onmogelijke verhalen de mensen toch op een dieper niveau verbindt. Dit resulteerde in grote ruimtelijke installaties.

Na de academie teruggeworpen op mijn kleine kamer begon ik kleine expressieve tafereeltjes te schilderen, klein met een hoofd vervuld van grote dromen. Eigenlijk maakte ik vooral kunst die “over” mijn idee van kunst en voorbeelden uit de kunstwereld ging.

Op den duur moest ik wel naar buiten, en zelf maar eens gaan “zien”.

Zo ontdekte ik als fotograaf het Nederlandse (stads)landschap; bijzonder genoeg functioneerde het landschap tegelijkertijd als een gevuld én leeg canvas. Gevuld met van alles om echt goed te bekijken, en leeg omdat ik niet meer vast zat aan eerdere veronderstellingen.

Het kijken spitste zich steeds verder toe op de natuur en haar ritme als drager van verhalen. Bijvoorbeeld takjes in weerschijn van de zon, vrije vogels waar eigenlijk de veranderende atmosfeer de hoofdrol speelt of het enkele blad aan een boom die zich niet door de storm heeft laten verjagen.

Samengevoegd in reeksen van 12 tot 15 beelden ontstaan er composities over beweging, herinnering, beleving, ruimtelijkheid en sporen van menselijke aanwezigheid door te beschouwen zonder dat zij een hoofdrol spelen.

Achteraf moet ik bekennen dat er niet bijzonder veel is veranderd, het landschap is het atelier geworden van waaruit composities en verhalen gecomponeerd worden zonder dat het landschap zelf hier uitzonderlijk voor hoeft te zijn.