Jean-Paul Opperman (1980).

Als kind kon ik dagenlang verdwalen in verhalen, momenten die mij toelieten in een geheel andere wereld te verblijven. Ik wilde deze momenten voor mijzelf meemaken; mijn eigen verbeelde wereldjes.

Perspectief en techniek bestond niet – dat zou pas later komen op de grafische opleiding. Wat dan ook gebeurde en daarna kwam de Rietveld Academie en nog daarna de vele jaren van een soort zoektocht naar zelfstandige beleving.   

Vluchtwegen, snelwegen en zwarte gaten – dag en nacht – de grens is slechts daar waar je staat en naar kijkt. Rode lichtlijnen van A naar B

Als persoon ben ik expressief en het maken van een beeld heeft voor mij vooral mythologische drijfveren, het idee om een schijnbaar verloren taal te spreken, een magische eigen beeldentaal; wapens op het schaakbord in een duel tussen de corruptie van herinneringen en de spontaniteit van het zijn.

Dier en Mens, Yin en Yang,  

dompteur van het kader als beroep, ja – dat lijkt mij wel wat. 

Close Menu