OEVER

(2014-2026)

 

Waar het sluierpad en de bootreis eindigen, bereiken we de oever. Hier liggen de roeibootjes zij aan zij in de uiterwaarden, dromend van eerdere avonturen terwijl ze een moment van diepe bezinning vinden.

Ze zijn niet afgedekt of omgekeerd; ze liggen klaar, wachtend op de volgende fase. In hun verhalende zuiverheid zijn deze bootjes bijna menselijk; dragers van een pauze in de tijd, precies op het snijvlak waar de herfst overgaat in de absolute stilte van de winter.

Zo liggen deze bootjes aan de kant: de energie van de reis zindert nog na in het hout, maar de beweging is tot rust gekomen. Een moment van contemplatie voordat de natuur haar witte kleed over het landschap spreidt.

Ze herinneren ons eraan dat stilstaan geen stilvallen is, maar een noodzakelijke voorbereiding op wat komen gaat.

Een verstild eerbetoon aan de kracht van het wachten.