In het spoor van Van Gogh

Het is een frisse novemberavond wanneer ik in Eindhoven uit de trein stap. Met de OV-fiets rijd ik richting Nuenen, het dorp naast Eindhoven waar Van Gogh woonde. Voor mij, als kunstenaar, is Van Gogh een bijna mythische persoonlijkheid – minder om zijn schilderijen dan om zijn onverzettelijke karakter, dat de basis vormde voor zijn bijzondere artistieke levensloop.

Vanuit die gedachte wilde ik, na het zien van zijn schilderij van het kerkje in Nuenen, deze plek ook in het echt ervaren; bij voorkeur in de schemering, wanneer de ruis van het moderne leven zoveel mogelijk wegvalt en ik mij volledig kan overgeven aan herinnering en beeld.

Hier vond hij zijn roeping en legde hij met De aardappeleters een eerste belangrijk wapenfeit af. In deze periode, te midden van het zware boerenleven, creëerde Van Gogh met zijn unieke, vaak onbegrepen persoonlijkheid bijna een kwart van zijn oeuvre, in een tijdspanne van twee jaar.

Daarom voelt het voor mij als een zuiver idee om deze gehele serie in de schemering en in zwart-wit te tonen. Als voorbeeldruimtes een lege bijna contemplatieve ruimte; helder licht – Van Gogh staat op het punt zich om te draaien en het gordijn te openen.

Het roept het beeld op van een zoekende Van Gogh: weldra zou hij naar Parijs trekken en later naar Arles, in zijn vurige verlangen naar kleur. Hier, in Nuenen, is alles nog grijs en zijn de contouren van zijn toekomstige jaren slechts vaag omlijnd.