Langs het sluierpad

Langs het sluierpad

Er zijn momenten waarop de sluier tussen de alledaagse werkelijkheid en een diepere betekenis dun wordt. In deze serie treden we buiten de profane tijd en betreden we de ‘geheiligde tijd’ van Mircea Eliade.

Een sfeer waarin elke ontmoeting en elk beeld een mythische lading krijgt. Het is een reis zonder waarschuwing vooraf, een uitnodiging om mee te gaan langs een pad dat zich pas openbaart terwijl we het bewandelen.

De tocht begint bij de drempel: novieten (of in mijn geval schapen) onderweg naar hun initiatie, gevangen in een wereld die nog gehuld is in de mist van het onbekende.

We ontmoeten de gids met de verwilderde ogen, een herinnering aan de ontembare natuur die ons de weg wijst wanneer ons vertrouwde wereldbeeld niet langer herkenbaar is.

In de gesloten innerlijke wereld van de bloem vinden we de stilte, om vervolgens via de brug de oversteek te maken naar een hernieuwd bewustzijn.

Het sluierpad is geen lineaire route, maar een proces van transformatie. De mist die optrekt symboliseert het moment van realisatie, het samen zijn en de verbondenheid met het leven zelf.

Het eindigt niet in een verre toekomst, maar in de tijdloosheid van het nu; gesymboliseerd door de vertrouwde gloed van oude straatverlichting die de weg naar huis verlicht. De reis is voltooid, maar de betekenis ervan blijft nazinderen in de alledaagse straat.

Monomythe

Deze zwart-wit beelden vormen een visuele monomythe – oftewel de ontdekkingstocht van de held die in de alledaagse wereld zijn eigen roeping hoort en hier gehoor aan geeft.

In een omgeving die vraagt om loutering en diepgang, zoals een reflectieruimte of een uitvaartcentrum waarin de continuïteit van het leven troost biedt, zijn de beelden een trouwe gids voor de eigen reis van de kijker.

Een herinnering dat de geheiligde tijd overal om ons heen aanwezig is, wachtend op het moment dat wij bereid zijn om te kijken.