Uit evenwicht werd beleven voortgebracht.

De takjes staan plezierig samen als groep in het warme januari-licht aan het einde van de middag. De foto is net niet in balans, de stokjes zijn dat wél — gelukkig maar: een statische wereld verandert niet, en wij veranderen voortdurend.

Het licht schijnt zo zacht dat ik momenten lang kan kijken naar hoe het water zich iets optrekt aan de takjes. Ik ben geen wetenschapper of bioloog, en er zal ongetwijfeld een reden zijn waarom dit zo gebeurt.

Voor mij maken de redenen echter niet zoveel uit; het mooie en verwonderlijke is dat je als mens, zelfs in het kleinste detail, een uitnodiging of handreiking tot een verdiept “zijn” kunt vinden.